Hilligenpad, geloof in je landschap

Het Hilligen huesken nabij Lonneker

Het Landschap Overijssel vroeg me in 2015 een route die men door Twente uitgezet had na te lopen en te fotograferen t.b.v. de uitgifte van een boekje. De route van ongeveer 120 km is bedoeld als bezinningsroute en draagt de titel “Het Hilligenpad”. Wandelend door een prachtig landschap kom je in aanraking met geloof, bijgeloof, oude sagen etc. hap trekt. Het wnadelboekje geeft uitgebreide beschrijvingen van al deze elementen.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Hilligenpad/a>



De route begint bij het eeuwenoude Hof Espelo in Enschede. Van daaruit wandel je eerst het waterwinningsgebied van Vitens in. Lang verboden gebied maar nu weer opengesteld net als vroeger toen de daarin liggende vijvers gebruikt werden als visvijver.

 

Lonneker kent een gezellig dorpsplein Op het dorpsplein ook een oud urinoir dat nu ingericht is als expositieruimte.  Na Lonneker loop je over een oude spoordijk  waar nog een klein deeltje van het spoor is blijven liggen.

Een aantal kilometers verderop kom je in het Haagse bos. Je bent dan al een fraai landkruis en een oude landweer gepasseerd. Het Haagse bos staat bekend om de paddenstoelen en de vele tamme kastanjes.



Via landgoed het Snippert wandelen we richting Oldenzaal. Onderweg passeren we de Judithhoeve, genoemd naar de kleindochter van een textielfabrikant en voormalig eigenaar van dit landgoed. Vlak voor Oldenzaal weer een Mariakapel. Deze is van vlak na de tweede wereldoorlog en daar neergezet uit dankbaarheid voor het redelijk ongeschonden door de oorlog komen van deze streek.

Even verderop, op het hoogste punt van de Boerskotten een landkruis, ook vlak na de tweede wereldoorlog geplaatst met hetzelfde argument, dankbaarheid. Op de achtergrond een standbeeld van de godin Diana, de godin van de jacht. De Romeinen vereerden haar als hoedster van de jacht, de vruchtbaarheid, de geboorte, de wilde planten en de dieren. 

In het centrum van Oldenzaal valt de enorme basiliek Plechelmus op, genoemd naar de missionaris Plechelmus die in de 7e eeuw hier het eerste kerkje stichtte en het christendom naar Oldenzaal bracht. Het bouwen van deze basiliek heeft nogal wat voeten in aarde gehad zoals bij het monument “De Hel” dat u onderweg ook tegenkomt te lezen valt. Met de paarden die de zware stenen voor deze basiliek door een beekbedding moesten trekken mocht 7 jaar niet gefokt worden, dit opdat de paarden al hun krachten konden gebruiken voor het zware werk met de brokken natuursteen.

Als we Oldenzaal weer uit zijn wandelen we door de prachtige natuur richting De Lutte. We passeren de koepel op de Tankenberg. Vanaf een hoogte van 85 m. heb je hier een prachtig uitzicht over de omgeving. 

 

Het Kerkebos in De Lutte kent een lange geschiedenis die terug gaat tot 1834, toen een halve mudde grond gelegen achter de kerk werd geschonken aan de kerk. Daarmee was het begin van het Kerkebos een feit. Later werd het bos uitgebreid en werden er processies gehouden. De processies zijn er niet meer maar het Kerkebos is na jaren verwaarlozing in ere hersteld. Er is ook een bezinningsplek ingericht.

De Hellehonden van de Tankenberg, een oude sage. Mensen in de buurt waren bang voor deze honden omdat het verhaal ging dat het blaffen van Hellehonden een sterfgeval aankondigde. Dit beeld staat op het plein in de buurt van de kerk. 

 

Na Rossum vervolgt de route zich richting Ootmarsum. Dit is echt een verbindingsstuk zoals je dat vaker op langeafstandsroutes hebt, je wandelt door boerenlandschap afgewisseld met kleine bospercelen. Geloofselementen kom je dan weinig tegen. Pas vlak voor Ootmarsum komt er weer een landkruis “Het Boakenstuk”. Uit oude geschriften blijkt dat boeren uit Agelo op deze plek rond 1620 begonnen met brooduitdeling aan de armen. Ze deden dat omdat het jaar daarvoor door slechte weersomstandigheden de hele oogst mislukt was.


Dan doemt Ootmarsum op. Ootmarsum is een toeristisch dorp met veel kunstgaleries. De route leidt je langs de buitenkant van Ootmarsum. Bij het passeren van Ootmarsum ga je over de Kuipersberg waar een gedenkteken staat van de Twentse dichter Willem Wilmink. Even verderop een oud Joods Kerkhof en een landkruis.


We gaan op weg naar het Springendal. ‘De tuin van Nederland’ luidt de bijnaam van dit stukje Twente. Schilderachtige kwelvijvers, watervalletjes en smalle beekjes midden in het bos zorgen voor een romantische aanblik. Heuvels, weilanden, meertjes, hooilanden, heide en historische boerderijen maken het plaatje compleet.


Na het Springendal komen we aan bij het Vasser Grafveld, een prachtig heidegebied met oude grafheuvels. Direct daarna de Pletkoel. Het verhaal gaat dat daar in 1560 een geestelijke uit Ootmarsum vermoord is waarbij “de kop geplet” werd. Het intieme bosvennetje heeft daar zijn naam aan te danken.




De Kroezenboom van Fleringen geniet bijna landelijke bekendheid. Dit soort oude bomen markeren vaak markegrenzen of een kruispunt. Het is één van de oudste eiken in Nederland. Vroeger tijdens de reformatie werden hier ook geloofsbijeenkomsten gehouden.  

 

Het Stift in Weerselo is een beschermd dorpsgezicht Ooit was het een katholieke kerk met een klooster, gedurende de reformatie is het Stift protestants geworden.

 

Vlak na Weerselo kom je bij een klein Mariakapelletje. Ik was die ochtend extra vroeg op pad gegaan. Ik werd beloond doordat het zonlicht op de vroege morgen erg mooi op het beeld van Maria viel (zie foto). Toen ik aan het fotograferen was zag ik op een afstandje een oude dame rustig mijn kant op wandelen. Zij bleef ook staan bij het kapelletje en we raakten in gesprek. Al jaren was het kapelletje een vast onderdeel van haar route en sprak ze even met het Mariabeeldje. 



Achter de kerk van Saasveld ligt een prachtige oude kasteeltuin, een restant van het slot van Saterslo. De tuin is omringd door de oude slotgracht maar behoort nu tot de kerk. In de prachtige tuin met een paar zeer oude platanen staat ook een buitenkansel waar 2 keer per jaar een gezamenlijk dienst met een processie wordt gehouden van de vier kerkdorpen Rossum, Saasveld, Weerselo en Deurningen. Jammer genoeg is de tuin niet permanent toegankelijk.


De route gaat verder richting Hertme. Voordat we daar zijn passeren we eerst nog de molen van Saasveld en het fraaie natuurgebied het Molenven (foto).



Hertme staat bekend om zijn mooie openluchttheater. Verreweg het bekendste festival dat daar gehouden wordt is het Afrikafestival in de zomer. Tijdens de kerstdagen liep ik er ten behoeve de route Geloof in je Landschap dus ik kon heel mooi de half levende kerststal bewonderen die daar elk jaar ingericht wordt. Beiden tegelijk meepakken gaat dus niet, zomer en winter, Hertme is dus zeker de moeite waard om nog eens terug te komen.


In Zenderen aangekomen vallen de beide kloosters van de Orde van Karmelieten op. Aan de ene kant van de weg het mannendeel en aan de andere kant het klooster van de vrouwen, de Karmelietessen (foto). Bij het klooster van de Karmelietessen, waar ook een landkruis voor staat kun je ook even binnen kijken naar de mooie kleine kapel.


Ik eindig deze presentatie met een foto van de Mariakapel Zenderensche Esch. Deze kapel tref je aan als je even van de route afwijkt. Na het klooster Karmelietessen volgt een zijweg linksaf (de Berg). Er staat wel een bordje aan de kant dat verwijst naar deze kapel. Dit kapelletje is op meerdere manieren bijzonder. Ten eerste heb je als je op de bank bij het kapelletje gaat zitten zicht op de drie kloosters van Zenderen. Dat zijn de beide al genoemde kloosters en het bezinningscentrum Zwanenhof. Dit laatste centrum ligt iets verderop en is het officiële eindpunt van deze bezinningsroute. Kijk bij deze kapel ook naar de stiepeltekens en de verklaring die op het groene bordje naast de kapel staat geschreven. Het zijn twee verschillende stiepeltekens. Eén met het Mariasymbool en de ander met het Twentse Ros.


De route is gelopen… Weemoed. Prachtig om zo thematisch door de natuur te lopen.