De Drentsche Aa

De LAW ‘De loop van de Drentsche Aa’ verbindt Assen met Groningen. Het is een 150 kilometer lang pad door een oud boerenlandschap dat grotendeels bewaard is gebleven. ‘Struinen door een nationaal landschap’ staat in het boekje met ringband dat is uitgegeven door de Stichting Drentse Landschap samen met Staatsbosbeheer en het Nationaal beek- en esdorpenlandschap Drentsche Aa. Misschien wel de mooiste beek van Nederland valt te lezen in de gids en die beleving hadden wij ook. Soms een smal stroompje prachtig slingerend door het landschap, soms bij hoog water breed uitwaaierend. Je gaat van diepje naar diepje met mooie namen zoals het Amerdiep, Loonerdiep, Oudemolensche Diep enz. Pas vlak voor Groningen krijgen de samengekomen diepjes de naam Drentsche Aa. Het is een prachtig oud boerenlandschap met schitterende houtwallen en mooie kleine esdorpen.

De route is in het veld niet bewegwijzerd. In het boekje staat de route beschreven, tevens is de route op etappekaarten van gemiddeld zo’n 15 kilometer te zien. Op internet is een pagina met routewijzigingen te vinden. Een waarschuwing is op zijn plaats. Een enkele keer zijn de aanwijzingen niet duidelijk. Dit is ons een paar keer overkomen. Gelukkig kwamen we er steeds vrij eenvoudig uit met behulp van de mobiele telefoon. We starten deze route in de winter van 2020 en eindigen het in de lente van 2021. Wisselende weersomstandigheden, zelfs fraaie witte winterlandschappen waren ons deel.

De route begint bij het station in Assen maar wij konden vanuit het huis van mijn vriendin starten die bijna tegen het Asserbos aan woont. De route verlaat namelijk vrij snel het stedelijk gebied om het Asserbos in te lopen. Het Asserbos is de groene long van Assen die bijna tot in het centrum reikt. Een wir-war van wandelpaden in dit fraaie bos. Opletten dus! Het eerste bruggetje over de oude Bosbeek, waarvan het water uiteindelijk in de Drentsche Aa uitkomt, wordt genomen.

Als we Assen uit zijn steken we vrijwel meteen het eerste serieuze diepje over. Het Anreeperdiep. Er zullen er nog veel volgen. Het valt op dat de diepjes steeds van naam wisselen. De diepjes krijgen de naam van het dorpje dat dicht bij het diepje ligt. Over een lengte van een beperkt aantal kilometers kan een diepje zomaar 3 namen hebben. Het Anreeperdiep heet een klein eindje verderop het Witterdiep en op de kaart is te zien dat een paar kilometer de andere kant op datzelfde diepje het Deurzerdiep heet. En nog wat verderop het Loonerdiep.

De eerste etappes staan ook wel in het teken van de 2e wereldoorlog. Eerst passeer je een 18e eeuwse Joodse begraafplaats met een monument ter nagedachtenis aan de joden uit Assen die in de oorlog weggevoerd en omgekomen zijn. Daarna kom je vrij snel op het terrein van kamp Westerbork. Midden in het bos tref je het gedenkteken op de foto aan op een plek waar in de oorlog in september 1943 10 mensen gefusilleerd werden. Indrukwekkend en om stil van te worden.

Kamp Westerbork is een plek waar geschiedenis, natuur en wetenschap elkaar ontmoeten. Onder prachtige mistige weersomstandigheden passeerden we via het Melkwegpad de radiotelescoop van Westerbork bestaande uit 14 losse parabolische antennes die voor onze ogen geleidelijk in de mist lijken te verdwijnen.

Een eindje verderop in het gebied van Kamp Westerbork een andere herinnering aan de 2e wereldoorlog. Een oude waterzuivering, aangelegd tijdens de 2e wereldoorlog om het water voor het doorvoerkamp te zuiveren.

In Grolloo valt natuurlijk meteen het borstbeeld van Harry Muskee, zanger van Cuby and the Blizzards op. Het had de nacht ervoor gesneeuwd waarschijnlijk om het borstbeeld een extra accent te geven.

Lang bleef de sneeuw niet liggen die dag maar voldoende om ons een prachtige wandeling door de boswachterij van Grolloo te geven.

Genieten van de natuur doe je soms van heel kleine dingen. Deze kleine trilzwam trok onze aandacht zowel door zijn opvallende kleur als door zijn vorm, een kleine boomkikker op een tak.

Een voorde is een doorwaadbare plaats in een rivier of beek. Op de foto een in 1999 gerestaureerde voorde in het Andersche Diep. Er worden zelfs plaatsen naar vernoemd zoals een paar kilometer verderop Papenvoort. De voorde op de foto was vroeger altijd een aantrekkelijke en wat hogere plek omgeven door heide en ruigte. Daardoor liep hier een oude route langs het Andersche Diep. De karaktervolle bomen maken voor mij dit plaatje af.

Het heeft gevroren als we over het Eexterveld lopen. Prachtige oude bomen, runderen in het van de vorst wit uitgeslagen veld. Het levert een prachtig Anton Pieck-achtig doorkijkje op. De variatie op dit lange afstand pad is groot. Mooie beekdalen, uitgestrekte bossen, natuurterreinen zoals het Eexterveld, kleinschalig boerenlandschap en mooie esdorpjes. En daarnaast altijd weer fraai oude bomen.

We zijn nog maar net het Eexterveld uit en wandelen langs de Scheebroekenloop richting het Gasterensche Diep als we aan de overkant van deze beek een viertal reeën zien (de laatste een beetje zichtbaar achter de 2 bomen). Het is dan al rond het middaguur. Een tijd dat reeën meestal rusten maar ze voelen zich kennelijk veilig genoeg om midden overdag op stap te gaan. In één van de bomen zit een buizerd op de uitkijk.

We naderen Rolde, voor die dag het eindpunt van onze etappe. We zijn dan ongeveer op de helft. Als we enkele weken later terugkomen treffen we een totaal ander landschap aan.

Twee weken later ligt er een dik pak sneeuw. De winter heerst al een week lang. Dit levert natuurlijk fraaie beelden op zoals dit hunebed nabij Rolde De strakblauwe lucht, de kale takken van de bomen en de witte muts op het hunebed vormen een fraai geheel. We genieten die dag volop van het mooie winterse landschap alhoewel de sneeuwjacht die er geweest is soms ook zorgt voor sneeuwvrije plekken zoals op het Balloërveld. Onderstaande kleine serie geeft een beeld van het winterse landschap. De schaapskudde van het Balloërveld ging ondanks de kou en sneeuw gewoon op pad (foto2). Op Kampsheide werd geschaatst. (Klik op onderstaande foto’s voor een vergroting).

De Gasterse duinen zijn een mooie combinatie van heidelandschap en zandduinen. Mooi om heel beeldend in de wandelgids te lezen hoe ze zijn ontstaan. ‘De schapenhoefjes die dagelijks het veld teisterden, de karrenvrachten heideplaggen, die nodig waren op de bodem van de schaapskooien en het intensieve wagenverkeer over het veld zorgden er destijds voor dat in de Gasterse Duinen de heidebodem brak en het witte zand eronder op de wind ging’

We waren er vooraf voor gewaarschuwd: “zou je dat pad wel lopen in de winter? De kans dat je een keer niet verder kunt vanwege hoog water is aanwezig”. En ja hoor bij het Schipborgsche Diep, etappe 8 van de 10 gebeurt het. Buiten de oevers getreden. Het bruggetje was niet meer begaanbaar. Nu een doorwaadbare plek zoeken. Dat lukte maar niet zonder natte voeten.

Als De Witte Molen van Glimmen in zicht komt dan weet je dat het eindpunt Groningen van deze wandelroute in zicht komt. Nog 1 etappe van 15 kilometer te gaan. Het laatste ‘esdorp Groningen’ van de Hondsrug komt in zicht.

De Nijveensterbrug is een prachtig ophaalbruggetje aan de Hoornsedijk dat het Hoornse Meer en het Paterswolde Meer verbindt met het achtergelegen Noord-Willemskanaal.

Groningen ‘het laatste Esdorp’ heeft zich ontwikkeld tot een welvarende stad met een eigen universiteit en een sterke regionale positie. We wandelen via de Hoge der A langs de oude pakhuizen en koopmanswoningen met zicht op de toren van de Der A Kerk het centrum binnen.

En dan bij café De Beurs op de hoek van de Vismarkt in Groningen koffie met gebak.