Zuid Afrika

In 2008 heb ik een rondreis lang verschillende gebergtes in Zuid Afrika, het Paul Krugerpark en Swaziland gemaakt. Rondrijden met een kleine bus en op elke locatie één of meerdere dagen wandelen. Ook liep ik een deel van de Fani Botha trail, zo ongeveer de oudste wandelroute van ZA. Indrukwekkend was het om op stap te gaan met rangers in het Paul Krugerpark. Wandelend delen van het park verkennen, sporen volgen, opeens oog in oog staan met neushoorns door goed speurwerk van de rangers. Onovertroffen qua schoonheid was de Blyde River Canyon. Onderstaande foto laat dat goed zien. Een prachtige canyon met indrukwekkende “wachttorens”.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Zuid Afrika


Ten noorden van Pretoria ligt Waterberg, waar we in een hut in de Tierkloof overnachten om de volgende dag een eerste verkenning te doen. We lopen door valleien met bergbeekjes, watervallen, stukjes savanne etc. De eerste “wilde”dieren als zebra’s, zwijnen, bavianen en antilopen worden gespot. Een rustige wandeling zonder al te veel kilometers.


Aan het einde van de middag spot ik vlak bij onze hut een prachtige blauwe vogel met oranje staart. Het kost me wel een half uurtje voordat de vogel precies op het takje zit waar ik de camera op gefocust heb en waar een mooie opname van de vogel te maken is, maar na dat geduldige wachten heb je dan ook de opname die je hebben wilde. Het is vooral de stilte en de rust die opvalt in dit mooie afgelegen natuurgebied.


Braai noemen de Afrikaanders het. Wij zeggen barbeque! In Zuid-Afrika is braai echt een cultuur geworden. Vrijwel elk overnachtingsadres had de mogelijkheid om braai te bereiden. Soms een roerbraai waar vlees en groente de barbeque op gingen, een goede salade erbij, aardappels ook maar in het vuur met aluminiumfolie er omheen of anders toch maar rijst koken.


Zuid-Afrika, een land met grote tegenstellingen. Zeer grote westers aandoende luxe winkelcentra waarbij vooral het grote aantal securitymedewerkers opvalt, worden afgewisseld met zeer armoedig ogende hutjes waar mensen in wonen. Bij aankomst in Soutpansberg, ons 2e reisdoel, parkeren we de bus bij een keuterboertje die in een lemen hutje woont en rustig onder een boom zit te luisteren naar zijn transistorradiotje. Veel meer luxe zal hij daar niet hebben gehad.


Soutpansberg is een vrij smalle bergketen in het uiterste noorden van Zuid-Afrika. Een gebied met diepe valleien, beboste hellingen, hoge kliffen maar soms ook nauwe doorgangen tussen de rotspartijen. In het gebied kun je antilopen, apen en veel vogels aantreffen. Ook luipaarden leven in dit gebied.
Soutpansberg is een gebied waar veel onderzoekers van universiteiten bezig zijn o.a. met onderzoek naar de leefgewoonten van luipaarden. Tijdens een wandeling passeren we ook enkele gecamoufleerde en tegen regen beschermde digitale camera’s die bewegingen van luipaarden moet vastleggen. Wij maken gebruik van een lodge die zeer regelmatig in gebruik is bij onderzoekers en krijgen ’s avonds ook een inleiding van de eigenaar van de lodge over alle onderzoeken die hier plaats vinden.


Onderweg naar ons volgende reisdoel, het startpunt van de Fanie Botha trail passeren we de Blyde River Canyon. Het is jammer dat in ons programma geen ruimte is ingebouwd om hier te wandelen want de schoonheid van dit gebied is ongekend. De startfoto van deze presentatie is in dit gebied gemaakt. We moeten het nu doen met enkele uitstapjes uit de bus tijdens de panoramaroute die we rijden en dat terwijl de reisgids aangeeft dat er zelfs meerdaagse wandelingen in dit gebied zijn.. Het is zeker niet mijn gewoonte om in een land alle toeristische hoogtepunten af te gaan maar ik was toch wel blij dat we deze panoramische route genomen hebben en daar ook even rustig de tijd voor hebben genomen.


Deze mooie hagedis wil ik u niet onthouden. Doodstil zat het beestje vlak naast me te genieten van de mooie uitzichten in de Blyde River Canyon. Gelukkig gaf de hagedis me alle tijd om ook te genieten van zijn prachtige kleuren.


De Fanie Bothatrail is één van de oudste wandelroutes van Zuid-Afrika. Wij liepen de 3-daagse variant terwijl er ook een 5 daagse variant is. De 2e dag kreeg deze hiking trail die als redelijk licht gekenmerkt kan worden opeens een ander karakter. Een fraaie tocht bergopwaarts de Mount Anderson op, door één van de mooiste inheemse bossen van Zuid-Afrika het Maritzbos, met daarin tijdens de klim 27 keer “stroompjes”oversteken, verandert door de hevige regenval van de afgelopen weken en het slechte weer van de ochtend waarop we omhoog gingen in een kleine expeditie door een regenwoud. De kleine stroompjes waren meestal wild stromende en moeilijk oversteekbare plaatsen geworden. Slechts een enkele oversteek had iets van een brug. Deze ochtend wordt duidelijk dat in de bergen altijd waakzaamheid is geboden. Wat eenvoudig lijkt kan opeens een zware opgave worden. Gelukkig werd het niet echt gevaarlijk maar aan het einde van de ochtend waren alle bergwandelschoenen zowel van buiten als binnen doornat.


Na 4 uur omhoog ploeteren komen we het Maritzbos uit en de weergoden vinden het dan ook voldoende en laten de zon doorbreken. Die middag met nog dampende kleding wandelen we over de prachtige Hartebeesvlakte waar zebra’s en antilopen in grote getale rondlopen. Via een bergbeek met watervallen dalen we in alle rust af naar de volgende hut. Aan het einde van de middag in de hut zie je overal schoenen staan in de avondzon om zo te proberen de volgende ochtend de schoenen toch weer enigermate droog te hebben. Gelukkig was deze ochtend de enige regenochtend die we gehad hebben tijdens de totale trek. De regen viel gelukkig meestal in de avond en de nacht.


Van het Paul Krugerpark had ik veel verwachtingen. Niet zo zeer vanwege de gamedrive die we daar zouden maken maar omdat het voor het eerst is dat ik in een echt natuurpark waar de complete Big Five te spotten valt mag wandelen. Onder leiding van bewapende rangers mogen we het veld in om sporen te zoeken en eventueel dieren te spotten. De eerste dag zien we op redelijke afstand een leeuw lopen maar is de wandeling verder niet zo bijzonder, wat gnoe’s en zebra’s maar dat soort dieren hadden we op onze wandelingen al vaker gezien. De 2e dag in een ander deel van het park wordt de wandeling begeleid door de zeer deskundige hoofdranger Pat Mabaso. Veel uitleg bij allerlei sporen en over de manier waarop bepaalde dieren hun territorium uitzetten. En uiteindelijk weet hij ons tot op ongeveer 3 meter van een drietal neushoorns te brengen. Fantastisch!
Grote waardering voor het vakmanschap van deze ranger. Ook de vorige avond, toen hij een avond-gamedrive met ons deed gaf hij al blijk van grote deskundigheid. Ook al was het donker toch wist hij een luipaard voor ons te spotten en waar wij niks meer zagen pikte hij toch nog dieren op in het veld en bracht deze met zijn schijnwerper onder onze aandacht.
Het Paul Krugerpark is toch wel een bijzonder park . Ik heb al aardig wat parken bezocht tijdens mijn vakantie in Tanzania en kan dus redelijk vergelijken. Dit park is zo uitgestrekt dat dieren veel meer kans hebben om zich te verschuilen voor de mensen. Het park is 352 km lang en gemiddeld 60 km breed. Het is op basis van vegetatie verdeeld in 16 afzonderlijke gebieden. Zag ik in Tanzania bijna bij voortduring grote aantallen dieren, hier moet men echt moeite doen om dieren te spotten. In Tanzania had ik soms het gevoel in een dierentuin te zijn, terwijl ik dat hier absoluut niet had.


Swaziland is onze volgende stopplaats. In het Malolotja natuurreservaat lopen we 2 wandelingen over groene hellingen en zien veel zebra’s en antilopen. De gezwollen Komati rivier levert ons nog weer even een paar moeilijke oversteken op, maar het is werkelijk heerlijk weer en de omgeving met de wijdse uitzichten is door het mooie weer optimaal te bewonderen.


De stijle en ruige Drakensbergen vormen het decor van onze laatste stopplaatsen. We bezoeken een tweetal parken, te weten Royal National Park en Golden Gate Highlands National park. Fraaie wandelingen in een mooie omgeving. Het Bushkamp in het noorden van de Drakensbergen leverde nog een bijzonder beeld op. Koeien en Zebra’s samen zien grazen komt niet veel voor.
Het Golden Gate park doet zijn naam eer aan. Het park dankt zijn naam aan de gouden gloed die de zon over de zandkliffen kan werpen en met het mooie weer komt dat goed tot z’n recht.


Terug naar Johannesburg om op tijd ons vliegtuig te halen. Gelukkig hebben we ruim tijd en wordt ter plekke besloten om Soweto te bezoeken en een kijkje te nemen in het Nelson Mandela museum. Een klein huis waarin Mandela voor zijn gevangenschap jaren gewoond heeft. Een waardig afscheid van Zuid Afrika, een land waar geen apartheid meer heerst maar waar nog grote tegenstellingen zijn tussen arm en rijk.

One Response to Zuid Afrika

  1. Hannah says:

    Super mooi!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *