Vechtdalpad

Het Vechtdalpad is een prachtige route door het Nederlandse deel van het Vechtdal. De route begint bij Gramsbergen en eindigt bij Zwolle (of andersom want dat kan ook). In het totaal is de route 71 km lang en verdeeld in 4 etappes. Zelf ben ik vanuit Gramsbergen daarnaast via een rondwandeling nog teruggelopen naar Laar (D) waar de Vecht het land binnenkomt. Een extra etappe van 15 km. Elke etappe eindigt bij een treinstation. Een route die dus ook prima in etappes te lopen is, je kunt zo met het Vechtdaltreintje terug naar het startpunt van de wandeling. Het is een gevarieerde route, de rivier is de leidraad. Je passeert vistrappen en sluizen, wandelt over dijken met een prachtig uitzicht over de Vecht maar je loopt ook door bossen en boerenlandschap. De route brengt je daarnaast ook in prachtige authentieke dorpjes zoals Beerze en Rheeze. Er is een routeboekje met veel informatie uitgegeven door de VVV Overijssels Vechtdal. De route is uitstekend bewegwijzerd met blauw-witte pijlen.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Vechtdalpad/a>




Vanuit Gramsbergen ben ik eerst teruggelopen naar de plek waar de Vecht echt Nederland binnenkomt, namelijk Laar (d). Vanuit Gramsbergen is de blauw-witte markering ook richting Duitsland doorgetrokken dus dat is makkelijk te doen. In Laar heb ik de pijlen van het wandelnetwerk Vechtdal opgepakt en heb zo een rondwandeling van ongeveer 15 kilometer gemaakt. Dit levert een beslist leuke rondwandeling op die als extraatje aanbevolen wordt.


Voor het einde van de rondwandeling Gramsbergen-Laar-Gramsbergen koos ik ervoor de laatste kilometers vanaf de stuw de Haandrik weer terug te keren op het Vechtdalpad zodat ik de bijgeplaatste foto van Gramsbergen kon maken vanaf de oever van de Vecht.


GramsbergenGramsbergen kent een oude kern met karakteristieke huizen. Vanuit het station wandel je door het kleine centrum waarna je al snel het stadje achter je laat.


Via smalle boerenlandweggetjes wandel je richting de Vecht. Bloeiende bermen, kastanjebomen in bloei en oude boerderijen bepalen het beeld. Het Vechtdalpad volgt echt niet alleen de rivier maar komt door heel mooie gevarieerde stukjes Nederland.


Na verloop van tijd bereik je Hardenberg waar de Vecht in een groene long dwars doorheen gaat. Hier kan de route al wel z’n eerste aanpassing gebruiken volgens mij door in plaats van 2 keer een brug over te steken dit maar 1 keer te doen en dan door de groene long een nieuw stuk fietspad volgen. Je komt dan op hetzelfde punt nabij een stuw in de Vecht uit.


Deze tweede etappe ben ik pas laat in de middag gestart, bijna een avondwandeling dus.Tot Hardenberg is het zwaar bewolkt maar dan breekt de bewolking zodat ik het tweede deel van de wandeling met prachtig avondlicht kan lopen.


Heerlijk dat wandelen bij avondlicht. De zon staat laag en is minder fel, de schaduwen worden langer en dat geeft prachtige effecten. Op de foto het plaatsje Rheeze, één van de weinige Overijsselse brinkdorpen. Een aantal boerderijen is in een kring om een brink heen gebouwd. Prachtige Saksische boerderijen en schuren met rieten daken stralen een heerlijke rust uit.


De derde etappe kies ik er juist voor om het zeer vroege ochtendlicht te pakken in de hoop de opkomende zon fraai te kunnen fotograferen. De avond ervoor de weersverwachting bekeken, die ziet er gunstig uit. Even nakijken hoe laat de zon op komt (internet is er goed voor) en dan op tijd je nest uit want je moet er minstens een half uur voor die tijd zijn en ik moest een uur rijden. Om 6 uur stond ik in het veld… Dikke pech dat er net op dat tijdstip een zware laag wolken voor de zon zit. Voor niks dus? Maar dan opeens krijg ik een fantastisch schouwspel. Net op het moment dat de zon boven de horizon komt geeft de zon me een bijzonder beeld van zich zelf (zie foto). Zeer bijzondere zonsopkomst boven een nog heiig landschap. Een half uurtje later staat de zon volop aan de hemel.


Het Esdorp Beerze heeft een beschermd dorpsgezicht. Hetzelfde type boerderijen als in Rheeze maar het plaatsje ligt meer open in het landschap.


Het Beerzerzand is een prachtig geaccidenteerd terrein. Prachtige wandelpaden, heuvel op,heuvel af, bossen, zandverstuivingen, alles kom je er tegen. Heel mooi was een paartje bonte spechten dat ik wel een half uur gevolgd heb. Ze bleven in de boomtoppen in mijn buurt met elkaar spelen. Ik kreeg ze jammer genoeg niet scherp op de foto omdat ze geen moment rustig bleven zitten.


En om in al die prachtige natuurschoon niet te vergeten dat de Vecht er ook nog is leidt het pad je zo nu en dan langs de rivier die breed en traag door het landschap stroomt.


Om toch ook eens een etappe op “normale” tijden te lopen wandel ik de etappe Ommen, Dalfsen gewoon overdag. Heerlijk weer met blauwe luchten en schapenwolken.


“Zoals in elk rivierdal zijn ook in het Vechtdal ganzen in ruime getale aanwezig.


Vlak bij Vilsteren kies ik voor de alternatieve route dichter langs de Vecht die het boekje aangeeft. Je komt dan niet door het dorpje maar trekt er om heen. Een gouden greep want dit levert prachtige “hoge” uitzichten op over de Vecht en je komt bij een fraaie koepel in het bos van waaruit je een mooi zicht heb op de kerktoren en de molen van Vilsteren.


Uitzicht op Vilsteren vanuit de koepel (vorige foto)


“Kunst langs het wandelpad kom ik regelmatig tegen en kan ik echt van genieten. Ook langs het Vechtdalpad staan diverse kunstwerken. Volkomen verrast werd ik echter door de tulp op deze foto. Ik liep op een weg langs een bos en keek een beetje om me heen toen ik me opeens realiseerde dat ik vanuit mijn ooghoeken iets had gezien dat niet klopte… Een paar passen terug gedaan en ik stond voor een soort vore in het bos, je kon het niet eens een pad noemen. Aan het einde van die vore ongeveer 100 meter verderop was een kunstwerk in de vorm van een tulp geplaatst die heel duidelijk afstak tegen het donkere bos. De foto is ingezoomd maar de afstand was echt ongeveer 100 meter. Prachtige gewoon om mensen zo te verrassen!


De laatste etappe van Dalfsen naar Zwolle gaat vanaf Dalfsen tot aan Zwolle over een dijk die mooi uitzicht biedt op het Vechtdal. Weer was ik erg vroeg op pad gegaan wat o.a. de hoofdfoto van deze presentatie opleverde, maar ook die kilometers over de dijk werden met fraai ochtendlicht een genot om te doen.


Als je Zwolle bereikt hebt moet je enkele drukke wegen passeren (onderdoor). Al snel wordt het in het achtergebied van Zwolle waar de Vecht in het Zwarte water uitkomt weer rustig. Een mooi waterrijk gebied met hier en daar plukjes boerderijen.


In een wijde boog wandel je met het Zwarte Water aan je rechterhand weer terug naar Zwolle, de Vecht achter je latend. Vanuit het achtergebied heeft Zwolle door een fraai vormgegeven brug en enkele mooi gekleurde appartementencomplexen een moderne uitstraling. Op de voorgrond toch het water dat al die tijd een leidraad geweest is in deze wandeling.


Stadspoort ZwolleMet de bekende Stadspoort van Zwolle eindig ik deze presentatie. Het Vechtdalpad is werkelijk de moeite waard om te lopen. Ik heb genoten!

2 Responses to Vechtdalpad

  1. Marijke Kloek says:

    Wat moet dat een heerlijke voettocht geweest zijn en wat maak je mooie foto’s. Ik heb er van genoten. Groet,
    Marijke

  2. Rinus Jagers op Akkerhuis says:

    Hallo, Ik ken het pad als mijn broekzak. Wat prachtige foto’s. Het geeft de sfeer mooi weer.
    Rinus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *