Turkije, Aladaglar en Cappadocië

Begin 2016 sloot ik me aan bij een reis van SNP-wandelreizen voor een winterse verkenning van Aladaglar en Cappadocië. De reis begon met een aantal sneeuwschoenwandelingen in het National park Aladaglar. Het Aladaglar gebergte is een deel van het Taurusgebergte en ligt in de regio Centraal-Anatolië ten zuidoosten van Cappadocië. Aansluitend op de sneeuwschoenwandelingen reden we door naar Cappadocië met de bedoeling daar ook te sneeuwschoenwandelen maar door het warme weer was daar alle sneeuw verdwenen. Dat werden dus “gewone” wandeldagen in T-shirt. Wat heet gewoon… Cappadocië staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het is een zeer grillig landschap, een turfsteenlandschap maar ook met kalksteen. Door de verschillende steentypes die elk anders en met een andere snelheid eroderen is een bijzonder fraai landschap ontstaan met prachtige zuilen, bijzonder gekleurde rotsformaties en karstgrotten waarin o.a. kerken werden gebouwd.
Voor Turkse begrippen was het weer ook in het Aladaglargebergte in de periode voorafgaand aan de reis extreem warm, meer dan 20 graden. Ik had daarom twijfels of ik de sneeuwschoenen wel onder zou kunnen binden. Gelukkig kelderde de temperatuur op onze eerste wandeldag en viel er een dik pak sneeuw. Het werd daardoor al met al een heerlijke gevarieerde wandelweek. Die variatie maakt het me wel moeilijk om een hoofdfoto te kiezen voor deze presentatie, wordt het een sneeuwfoto uit het Aladaglargebergte of een foto zonder sneeuw uit Cappadocië. Uiteindelijk kies ik toch voor een foto van Cappadocië, die streek is niet voor niets werelderfgoed.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Cappadocië is echter zo’n bijzonder gebied dat ik daar een aparte fotopresentatie van maakte. Wilt u na het lezen meer foto’s zien klik dan op de volgende link: foto’s Cappadocië

Cappadocië Turkije
We verblijven het eerste deel van de reis (Aladaglar Natuurpark) in het Taurus Guest House in het kleine dorpje Çukurbağ. Een prima verblijf mede dankzij de goede zorgen van onze kok. Het is een fotogeniek dorpje alleen de sneeuw ontbreekt. Op deze foto, gemaakt de dag na aankomst en onze eerste wandeldag betrekt de lucht en als we op stap gaan begint het te regenen. Dit zal al snel overgaan in sneeuw.


We beginnen onze wandeling aan het begin van de Emlivallei. Er ligt al sneeuw aan het begin van de vallei. Te weinig om de sneeuwschoenen al onder te doen maar een eind verderop kan dat wel. We wandelen door een naaldbos in de richting van een verderop liggende vallei. Gaandeweg de tocht wordt het weer minder en uiteindelijk besluiten we niet door te lopen tot het eind van de volgende vallei waar een karakteristieke vingerrots te zien zou zijn.


Emlivallei Aladaglar, TurkijeMet een bocht gaan we terug naar ons startpunt. Inmiddels is het behoorlijk gaan sneeuwen. Uiteindelijk zijn we best tevreden met deze inloopwandeling. Koud en nat komen we weer bij onze bus aan en rijden terug naar het pension. Ondanks die nattigheid hopen we toch dat de sneeuw een beetje doorzet en we de komende dagen in iets lager gebied ook kunnen profiteren van de sneeuw.


Aladaglar TurkijeHet blijft sneeuwen die nacht. De volgende ochtend ligt er zelfs in het dorp een aardig pak sneeuw. Waar gisteren nog niks lag zijn nu door de stuifsneeuw zelfs sneeuwduinen te vinden. We zijn in een streek die o.a. leeft van de opbrengsten van fruitbomen. Overal om ons heen zijn fruitboomgaarden te vinden. Hadden de bomen gisteren nog kale takken zonder sneeuw, nu zijn de fruitbomen bedekt met een fraaie laag sneeuw zoals deze foto laat zien. Het sneeuwen is inmiddels wel gestopt alhoewel we nog wel de hele dag in de stuifsneeuw rondwandelen. Ook opvallend zijn de populieren in deze streek. Vermoedelijk dienen ze ter bescherming van de fruitbomen. Op de marktjes die ik zag werd ook steeds gehandeld in populieren.


Na een vlakke aanloop naderen we deze tweede wandeldag de Kazikliali Canyon. Het is nog heiig en we hebben een volledig grijze lucht. Even verderop breekt de lucht iets en de zon doet schuchtere pogingen erdoor te komen maar dit lukt nog niet zo hard. De bruingekleurde rotsen tekenen prachtig af tegen de witte sneeuw. Al gauw kijken we tegen een massale partij rotsen aan. Loopt hier wel een pad? De canyon lijkt volkomen afgesloten.


Een pad valt in de verse sneeuw niet te onderscheiden maar is er wel. De gids kent de weg perfect en loost ons over de massa rotsen heen. We betreden een werkelijk adembenemende canyon. Hieronder een nog een paar detailopnames gemaakt in deze prachtige canyon. Woorden zijn niet nodig.





Als de canyon weer breder wordt klimmen we omhoog tot we aan de bovenrand van de canyon staan. De canyon strekt zich voor ons uit, we kunnen ons spoor beneden in de canyon nog gedeeltelijk volgen. Over de hoogvlakte lopen we naar het afgesproken ontmoetingspunt waar de bus ons op zal pikken. Onderweg over de hoogvlakte valt me het bijna zwart/wit zijn van het landschap en de lucht op, alleen wat grijstinten maken onderscheid. Een klein boompje is het enige dat opvalt in het landschap.


De volgende ochtend starten we met de zwaarste wandeling van deze week. We wandelen richting het Arpalik plateau, een langgerekte stijging van ongeveer 700 meter waar we uur of vier over doen. De ochtend start met sneeuwmist waar we volop zon verwachten. Pas na anderhalf uur heeft de zon voldoende kracht en zien we voor het eerst de achterliggende besneeuwde toppen door de mist heenkomen (zie foto). Als de zon er eenmaal door is zal deze ons de rest van de week ook niet meer verlaten. Het uitzicht vanaf het Arpalik plateau is indrukwekkend. Achter ons de besneeuwde toppen en voor ons het dal dat helemaal in de wolken gehuld is. Aan de overkant steekt nog net een top van de berg boven de wolken uit. Jammer dat we niet tot in het dal kunnen kijken maar de wolken beneden ons maken dat je het gevoel hebt op het dak van de wereld te lopen.


We naderen de Cimbar Canyon. Een behoorlijk pittige afdaling staat ons te wachten. Anders dan gisteren in de Kazikliali canyon waar we vrij vlak bleven lopen. We zitten nu aan de bovenkant van de canyon en moeten 700 meter behoorlijk steil omlaag.


Het uitzicht aan de bovenkant van de canyon is indrukwekkend. Tegenover ons strekt de wolkendeken zich uit, recht voor ons steekt een bergrug er in de verte bovenuit. Naar beneden toe het begin van de afdaling! Dwingt respect bij me af. Gaat dit wel lukken? Maar als we eenmaal beginnen en ik voor de eerste keer op een steil stuk me zittend een stuk naar beneden laat glijden blijkt dat het dikke pak sneeuw me voldoende afremt om rustig en met overleg af te dalen. Prachtig!


Beneden aangekomen eindigen we op de weg naar het dorpje waar we ook begonnen: Demirkazik. We wandelen het dorpje binnen terwijl achter ons het bergmassief door de ondergaande zon fraai wordt beschenen. In het dorpje worden we ontvangen door de familie die ook betrokken is bij ons pension en drinken daar thee waarbij een typisch Turks deeggerecht “Börek” wordt geserveerd. Tevredenheid bij mij dat ik de zwaarste dag van de week goed doorstaan heb. Negen uur onderweg geweest, stappend in de zware sneeuw met ook nog een pittige afdaling is niet niks.


De slotwandeling in het natuurpark Aladaglar is een relatief eenvoudige wandeling. We wandelen een oude mijnweg omhoog tot we een mooi uitzichtpunt bereiken waar we pauzeren en dalen dan weer af. Bij de afdaling gaan we het pad af om nog een keer een mooie sneeuwhelling te pakken. Al snel laten we ons weer waar dat kan zittend (regenbroeken aan) naar beneden glijden, zo komen we wandelend op onze sneeuwschoenen en glijdend beneden aan op de weg naar de bus die ons naar Cappadocië zal brengen. De sneeuwschoenen kunnen vanaf nu in de auto blijven want in Cappadocië is door het mooie weer alle sneeuw verdwenen.


Mustafapasa, Cappadocië, TurkijeNadat we eerst nog een ondergrondse stad bezichtigd hebben waar christenen zich vroeger schuil hielden in tijden van gevaar, komen we tegen de avond aan in ons nieuwe logeeradres, een hotel in Mustafapasa. Voor het hotel een mooie oude boogbrug die vooral bij avondlicht een mooi schilderachtig beeld oplevert met op de achtergrond rotspartijen waarop de huizen gebouwd en deels ingebouwd zijn.


En dan betreden we de wondere wereld van Cappadocië. Twee dagen wandelen we door een bijna surrealistisch aandoend landschap. Prachtige tufsteenkegels met bovenop hardere stukken lava die oorspronkelijk in het tufsteen lagen. Door weer en wind sleet de tufsteen uit maar op plekken waar de harde lavabrokken lagen sleet de tufsteen onder die stenen minder uit. Daardoor ontstonden de kegels. Een prachtig gebied met allerlei mooie gekleurde rotsen.


In de zachte rotsen zijn complete duivenhotels te vinden. Duiven werden gehouden om de zeer vruchtbare mest die ze produceerden. Ingangen weden vaak mooi geschilderd om de duiven te lokken.


Prachtige doorkijkjes zoals deze foto laat zien. Dit is een foto genomen vanuit het binnenste van een in het karstgesteente uitgehakte kerk. Wat je dus feitelijk ziet is de ingang van de kerk. Dit soort kerkjes tref je midden in het verlaten landschap aan. Om er te komen moet je soms de rotsen beklimmen. In de afgelopen eeuw is door onderzoek steeds duidelijker geworden dat de rotskerken in Cappadocië niet zo afgelegen lagen als aanvankelijk werd gedacht. De streek werd weliswaar slechts doorkruist door wegen van lokaal belang, maar was als geheel goed bereikbaar. De toegang van de kerken was doorgaans georiënteerd op het wegensysteem en daarmee op de omwonenden.


In de kerkjes zeer fraaie oude schilderingen, onze gids wist er veel over te vertellen. De kerkjes waren vaak zo klein dat ze met 10 tot 15 man al aardig gevuld waren. De kerkjes moeten dus vaak kleine gemeenschappen gediend hebben.


Kruip door, sluip door gaan we deze dagen door het terrein. De natuurlijk gevormde bruggetjes spreken me natuurlijk als bruggenliefhebber erg aan.


Aan het einde van de dag bij ondergaande zon stoppen we op de terugweg naar he hotel nog even bij de plek waar ik deze foto maakte. De enige keer trouwens dat ik in dit gebied andere groepen toeristen zag. Wat dat betreft hadden we de goede tijd gekozen. De ondergaande zon beschijnt de grillig gevormde kegels met de harde stenen er bovenop. Het evenzo grillige boompje met bovenin een maretak past prima in dat landschap.


In de loop van de eerste dag komen we op het idee om een ballonvaart te doen boven het gebied. In no time is het geregeld en de volgende ochtend om 5 uur worden we opgehaald van het hotel en naar een verzamelpunt gebracht. Klein ontbijtje en dan op weg naar de ballon. Het is werkelijk prachtig om bij opkomende zon boven dit gebied te vliegen. We zijn niet alleen, om ons heen talloze ballonnen. En iets na achten zijn we al weer terug in het hotel en kunnen we ons klaarmaken voor de laatste wandeldag door dit fraaie gebied.


Van bovenaf kijken we neer op de oude Romeinse Citadel met al z’n uitgehakte kamers, dit naast een nieuw modern dorpje.


Op deze foto is goed het overgangsgebied te zien tussen de akkers en het typische grillige landschap vol kegels.


CappadociëDe laatste wandeldag trekken we door een tweetal mooie valleien. De Witte Vallei en de Zenin Vallei. We kunnen opnieuw allerlei mooie sculpturen bekijken die de natuur zelf gemaakt heeft. We houden pauze in het dorpje Uchilar. In dit dorpje valt voor mij met name op dat men om allerlei rotsformaties heen gebouwd heeft zoals de onderstaande foto weergeeft. De tweede foto toont een hotel waarin te zien is dat dit hotel deels tegen de rots en deels in de rots is gebouwd. We kwamen langs de achterkant van dit hotel het dorpje binnenlopen en aan de achterkant was het gewoon een rotsformatie.





Ik sluit deze presentatie af met een overzichtsfoto van Cappadocië. Een aparte vakantie is voorbij. Opgedeeld in 2 totaal verschillende delen, het sneeuwschoenwandelen in Aladaglar en het in T-shrit ronddwalen in Cappadocië. Zoiets in 6 wandeldagen stoppen was een bijzondere ervaring.


2 Responses to Turkije, Aladaglar en Cappadocië

  1. Yvonne says:

    schitterend!!!

  2. Yvonne says:

    Geweldig! Schitterend, zo een reis en zulke foto’s…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *