Trekvogelpad

Het Trekvogelpad loopt van Bergen aan Zee naar Enschede. Het is een route van 380 km die begint bij de duinen van Bergen aan Zee, loopt door het waterrijke land van Noord-Holland, over de Utrechtse heuvelrug en door de Veluwse bossen om via de IJsselvallei, het boerenlandschap van Overijssel en de veengebieden Witteveen en Haaksbergerveen te eindigen in Enschede. Wij lopen de route in omgekeerde volgorde, wat goed mogelijk is omdat het boekje van de Nivon de route vanuit beide kanten beschrijft. De beschrijving van de route op deze site is nog niet af omdat we het pad nog niet afgerond hebben. Op de hoofdfoto: Kraanvogels boven het Haaksbergerveen.


We starten het pad in een vrij winters weekend. Vanuit Enschede lopen we de veengebieden in, “het Witteveen” en “het Haaksbergerveen”. Prachtige veengebieden die er op de mistige ochtend waarop alles met een laagje rijp bedekt is werkelijk schitterend uitzien. Een geheel verstilde en bevroren omgeving. In het Witteveen dwalen de Schotse hooglanders door het landschap.


Boerenhoeven en landgoederen bepalen het beeld tussen Eibergen en de IJsselvallei. De Achterhoek is een mooi gebied waarbij je soms door het bos loopt, dan weer langs boerenhoeven met fraaie gebouwen, hooischuren en mooie houtwallen, dan weer langs een havezate of kasteel loopt met fraaie oprijlanen en grachten.


Kasteel Hackfort bij Vorden.


De IJsselvallei met veel grasland, oude beddingen en kronkelende uiterwaarden is een mooi gebied. We wandelen door de Bronkhorster waarden naar het veer van Bronkhorst om zo de IJssel over te steken. We lopen op Koninginnedag Brummen binnen en pakken daar een stukje van de viering van konninginnedag mee.


Ook nadat we de IJssel hebben overgestoken handhaaft het landschap zich nog een poos. Boerderijen en landgoederen zoals het landgoed Leusveld met naald- en loofbos akkers en weilanden, gelegen op een zandrug tussen 2 beken. Maar ook velden vol pinksterbloemen en waarachtig een biologische boer die op traditionele wijze het land bewerkt.


En dan zijn we Loenen voorbij en worden de kaarten van het boekje van het Trekvogelpad donkergroen van de Veluwse bossen, zo nu en dan afgewisseld met heidevelden en zandverstuivingen. De Vrijenberger spreng is een mooi voorbeeld van een gegraven beek met daarin kunstmatig aangelegde “watervallen” die als stuw functioneren. Deze beken zorgden vroeger voor de watervoorziening op de Veluwe, het water moest soms wel 50 tot 70 meter diep opgepompt worden.


De Veluwe, bossen, bijzonder fraaie bomen,wilde zwijnen en ook een prachtige ontmoeting met reeën midden in het bos. Een reebok met vrouwtje bekijkt ons net zo nieuwsgierig als wij hen. Het paartje geeft me zelfs rustig de tijd om mijn statief te pakken en mooie foto’s te schieten. Genieten optima forma dus. De zwijnen bleven op wat grotere afstand, wellicht ook omdat ze jonkies hadden. We konden ze niet goed voor de lens krijgen.


Kamperen in park de Hoge Veluwe en dan dit park doorwandelen, het Trekvogelpad loopt ongeveer 13 kilometer door dit fraaie landschap. Wij hadden verwacht dat dit toch wel een erg toeristische wandeling zou worden maar tot onze verbazing was het alleen op enkele punten druk, namelijk het Kröller Muller museum en het jachtslot Sint-Hubertus. Verder kwamen we bijna geen wandelaars tegen. Fietspaden en wandelpaden zijn helemaal gescheiden dus de witte fietsen van het park Hoge Veluwe zien we bijna niet. Ik durf hier zelfs wel te beweren dat de wandelpaden het mooiste deel van het park laten zien.


Soms “ziet” je fototoestel meer dan je zelf ziet. Pas thuis ontdekten we dat deze prachtige waterlelie die we in het park fotografeerden bezoek had van… een kikker.


Zandverstuivingen, Ginkelse heide, Mosselsche Zand, Planken Wambuis, langzaam worden de kaarten in het Nivon boekje minder donkergroen van bossen, we verlaten de Veluwse bossen om ons richting Ede te begeven en van daaruit naar de Blauwe Kamer en de Rijn. Op de Ginkelse heide ontmoeten we natuurlijk de schaapskudde die daar altijd aanwezig lijkt te zijn.


Via het fiets/wandelpad langs het Valleikanaal wandelen we richting De Grebbeberg en Rhenen. Dit kanaal diende om het veen te ontwateren en om de gestoken turf af te voeren.


Vanaf de Grebbeberg heb je een mooi uitzicht over de Blauwe Kamer. Het trekvogelpadboekje zegt over het panorama op de Grebbeberg:”De Utrechtse heuvelrug steekt hier als een boeg het rivierengebied in” Dat klopt inderdaad maar gelukkig was het wel zo dat ze t.b.v. ons panorama net een paar bomen gekapt hadden.


Op het trekvogelpad een paartje Grutto’s ontmoeten die zich ook nog eens zo fraai laten fotograferen, dat is toch een gouden moment!


We naderen Amerongen o.a. via de Remmerdense heide waar men op dat moment ontzettend aan het kappen is, iets waar in het weekend de paarden zich niets van aantrekken, zij dwalen rustig tussen de gekapte bomen door het gebied.


Van oktober tot en met maart kun je er niet door vanwege overwinterende ganzen maar als je buiten dat seizoen bent is het alternatief door de bovenpolder zeer de moeite waard. De Bovenpolder is een uiterwaard van de Nederrijn, je kijkt er prachtig op Amerongen (foto), wij liepen door de velden met pinksterbloenen en dat was zo heerlijk genieten


En dan loop je in die prachtige polder tussen het water, de weilanden met pinksterbloemen, de ganzen en dan opeens zie je een groep reeën het veld oversteken. Op deze foto weet ik ze te fotograferen samen met een paar opvliegende ganzen.


De Utrechtse heuvelrug is aan de beurt. Vanaf Doorn trekken we dagenlang door de bossen, bezoeken de pyramide van Austerlitz en ontdekken dat dit in 1804 opgerichte herinneringsteken behoorlijk te lijden heeft gehad onder een recente storm, kamperen op een prachtplek nabij Lage Vuursche en dat alles in prachtige gemenge bossen


als we de Utrechtse heuvelrug achter ons gelaten hebben wandelen we tussen Hilversum en Laren door een gemengd gebied waarbij we soms weer over prachtige heidevelden lopen met bloeiende brem en dan weer door bossen.


Wel heel bijzonder was ons avontuur bij de Karnemelksloot nabij Bussum. We troffen het schaap op de foto aan in het water, het beest was niet in staat zelf weer vaste grond onder de voeten te krijgen. Zelf eruit halen mislukte omdat het schaap toen weg zwom. Kijken of boeren in de omtrek thuis waren had geen succes. Uiteindelijk de brandweer maar gebeld waarna een prachtige reddingsactie volgde. Het schaap was echter amper uit het water of het dook aan de andere kant opnieuw in het water. Nu in een kleine niet al te fris ruikende sloot. Tweede reddingsactie volgde van de brandweer. Nu werd het schaap in een apart afgescheiden stukje weiland geplaatst maar helaas, totaal door het dolle heen brak het schaap daar ook uit maar dook gelukkig niet opnieuw het water in. De brandweer heeft het toen maar zo gelaten. Het beest liep toen redelijk veilig in een stukje natuurgebied waar ook meer schapen waren.


Via het Naardermeer bereiken we Weesp. Het laatste deel van onze tocht is aangebroken. Langs de oostgrens van Amsterdam en dan Noord Holland in. Ben benieuwd wat dit weer zal brengen!


Een waterrijk gebied dus zoals hier op een uitloper van de Stooterplas. Soms zijn het lange rechte stukken langs vaarten maar soms ook verrassend anders zoals na Broek in Waterland waar we gelukkig buiten het broedseizoen liepen en prachtig door de weilanden konden struinen.


Als rechtgeaarde Nederlander moet je toch eens op de Zaanse Schans zijn geweest. Dat was ik niet dus als er dan een alternatieve route is die daar langs gaat dan doe je dat natuurlijk. Mooi, maar erg toeristisch. Ik weet niet waar ik nu het meeste naar keek. Naar al die buitenlandse toeristen of naar dit werelderfgoed.


En dan al die pontjes in Noord-Holland zoals hier de Jan Hop bij De Rijp, compleet inclusief minislagboom die alleen bediend mag worden door de schipper.


Bij Egmond lopen we dan uiteindelijk de duinen in voor de laatste etappe. Op een uitkijkduin zien we Bergen aan Zee liggen. Het is niet te geloven dat de 400 kilometer trekvogelpad er nu bijna op zit. De duinwandeling is mooi ook al omdat de heide in volle bloei is en we passeren een paar kleinere heidevelden.


En dan sta je met je voeten in de zee. In februari 2010 gestart in Enschede en 2 1/2 jaar later gearriveerd. Een prachtig project om onderhanden te hebben. Geen haast, gewoon regelmatig leuke weekenden wandelen. Het volgende pad lonkt al weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *