Tannheimertal

Onze huttentocht van 2003 liepen we in het Tannheimertal. Gelegen in de regio Tirol, dicht tegen de Duitse grens aan. De samenstelling van de groep was geheel anders. We liepen dat jaar met z’n drieën, twee man van de wandelgroep en Petra liep als collega van Bert deze tocht met ons mee.

Bert die de meeste affiniteit heeft met cartografie had de tocht weer eens uitgezet. Vanaf de parkeerplaats naar de Landsbergerhut, 2e dag naar de Bad Kissingerhut. Van daaruit naar de Tannheimerhut om de volgende dag weer terug te lopen naar de auto. Geen zware route, alleen de beklimming van de Rauhorn is echt voor geoefenden, maar daar kun je ook omheen lopen.


Onder fraaie weersomstandigheden starten we de wandeling naar de Landsberger Hütte. Hier en daar wat kettingen om veilig langs steile stukken te komen, wandelen we door een bosachtige omgeving omhoog. Als we op hoogte zijn kijken we in de verte uit over een tweetal meertjes met daar tussendoor het pad naar de hut. Een prachtig uitzicht op deze hut. In de hut is het zeer druk met voornamelijke Duitse gasten, het weekend begint immers en deze hut ligt vlak bij de Duitse grens. Het is een hut met ongeveer 200 slaapplaatsen, het is maar goed dat we gereserveerd hebben.


De Rauhorn. Aan het begin van de route een duidelijke waarschuwing dat deze top alleen geschikt is voor geoefenden. Petra en Bert nemen de route om de berg heen maar ik besluit om wel die 400 moeilijke meters omhoog te gaan. Ik loop niet helemaal alleen want er zitten nog enkele wandelaars op de route. Alhoewel het eigenlijk vanuit de hut maar 400m omhoog is en het maar een berg is van 2240m vergeet ik deze jongen niet snel meer. Ruig werk met steile afgronden vlak naast je, veel rotsblokken, mistig weer maar mooi!! De afdaling gaat veel simpeler omdat daar enkele kettingen gespannen zijn.



Halverwege de afdaling tref ik Bert en Petra weer. We dalen verder samen af naar het meer bij het dal. Bert besluit om even een duik te nemen in het heldere maar ijskoude water. Mij niet gezien. Nadat we samen een cup of soup hebben gehad beginnen we vanuit het dal aan de steiging naar de Bad Kissinger Hütte op 1792m. De hut ligt op de grens Oostenrijk/Duitsland. Nadat we daar gearriveerd zijn wandelen we even naar de top achter de hut op 1955m van waaruit je het langzaam afvlakkende landschap in Duitsland kunt zien maar ook mooi over de toppen van Tirol uitkijkt.


Het plan is de derde dag via een pasoversteek naar de Tannheimerhütte te gaan maar het weer wordt gaandeweg slechter. Onderweg koffie drinkend in een hut wordt ons afgeraden deze pasoversteek met dit weer te doen, dus we besluiten er omheen te gaan. Stijgen door het bos tot we bovenop zijn waar de gemsen alom aanwezig zijn. Door het slechte weer is zelfs het lopen van deze route moeizaam, massa’s klei onder onze schoenen totdat opeens Bert met een massa klei onder de schoenen de alpenwei af komt roetsen. Gelukkig is het een langzaam dalende oppervlakte dus al snel kan Bert weer in de benen komen.


Vanuit de Tannheimer Hütte dalen we de volgende ochtend af naar de auto. Aanvankelijk dalen we met mooi weer maar we kunnen een dik wolkendek zien hangen boven het dal waar we naar toe moeten. Langzaam gaan we de mist in, de fraaie uitkijkjes boven over de toppen van Tirol verdwijnen uit het zicht en wij dalen naar de auto voor de rit terug naar Nederland. Toch een geslaagde huttentocht al met al.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *