Schobertour 2

In 2015 kozen we voor de tweede keer de Hohe Tauern als wandelgebied. Het eerste deel van de tocht was hetzelfde als de vorige keer in 2008, maar daarna deden we ook nieuwe hutten aan. Het tweede deel van de tocht heb ik als zwaar ervaren, waarbij vooral de hoog-alpiene zwarte route over de Hornscharte van 2958 meter hoog me bij zal blijven. Ik vond die dagtocht (onderdeel van de Wiener Höhenweg) van de Elberfelderhütte naar de Adolf Nossbergerhütte echt gevaarlijk mede door de vele sneeuw die daar in de eerste week van september al lag. Het was de eerste keer dat ik in de bergen echt bang was. Ik was zeer blij toen ik de kabels achter me gelaten had en via de gruishelling wandelend richting de Nossbergerhütte kon afdalen. Ik heb bergen gehad die ongeveer 3000 meter hoger waren dan deze 2958 meter hoge oversteek van de Hornscharte, maar die waren niet zo gevaarlijk als deze oversteek. Toch had deze totale huttentocht ook bijzonder mooie momenten waarbij vooral de zonsopkomst boven de vers besneeuwde bergen in de Wangenitzseehütte me bij zal blijven.



route schobertour De gelopen route:
Dag 1 rijden vanuit Nederland en daarna vanaf de parkeerplaats (groene gemarkeerde punt op de kaart) nog 3 uur stijgen naar de Wangenitzseehütte
Dag 2 Van de Wangenitzseehütte afdalen naar de Lienzerhütte (pauze) en daarna door naar de Hochschoberhütte
Dag 3 Van de Hochschoberhütte weer terug lopen naar de Lienzerhütte (pauze) en daarna de Elberfelder Weg via de Gössnitzscharte naar de Ebenfelderhütte.
Dag 4 Van de Ebenfelderhütte via de Wiener Höhenweg over de Hornscharte naar de Nossbergerhütte en daarna via de Nieder Gradenscharte door naar de Lienzerhütte.
Dag 5 Van de Lienzerhütte in een uur terug wandelen naar de parkeerplaats en terug naar Nederland.
Vooral de dagen 3 en 4 zijn lange dagen van meer dan 10 uur. Ervaring in de bergen is bij deze tocht vereist vooral voor dag 4 (zwarte route).


Het regent zachtjes als we de aan wandeling omhoog naar de Wangenitzseehütte vanaf de parkeerplaats beginnen. De afgelopen dagen heeft het meer geregend in dit gebied maar de voorspellingen zijn goed (en dat is gelukkig ook uitgekomen want het blijft alle dagen mooi weer). Halverwege de 3 uur durende wandeling wordt het lichte sneeuw. Het is bijna donker als we binnenkomen. De waard heeft gelukkig nog de bekende goulashsoep die als maaltijd kan fungeren. De volgende morgen word ik bij het eerste daglicht wakker en zie buiten dat de wereld wit geworden is, de zon is nog niet op. Snel in de kleren en buiten genieten van de sneeuw en de bijzonder mooie zonsopkomst. Helemaal alleen ben ik buiten, de hut is, op de waard na, nog in diepe rust. Wat is dit toch ontzettend mooi in de bergen.


Anderhalf uur later als iedereen op is en we ontbeten hebben starten we de afdaling naar de Lienzerhütte via de Zinkeweg. Het wordt een prachtige afdaling met mooie uitzichten op besneeuwde toppen. Als we enkele honderden meters gedaald zijn komen we beneden de sneeuwgrens en lopen door groene Alpenweiden.


Voorde eerste pauze vinden we een prachtige plek waar het uitzicht ademloos mooi is. Het is toch wel echt een geluk dat we de besneeuwde toppen rondom hebben.


Na ongeveer 500 meter afdalen komt de Lienzerhütte in zicht. We lopen inmiddels al weer ruim onder de boomgrens. Deze hut is het centrale punt in deze huttentocht. Twee keer is het een pauzepunt en één keer slapen we er. Het is van de vier hutten ook de laagstgelegen hut (1977 m.)


Na een pauze gaan we weer 600 meter omhoog naar ons overnachtingsadres in de Hochschoberhütte. Tot onze verrassing worden we met trompetgeschal ontvangen. Er blijkt een Tiroler Musikwandertag te zijn in deze hut. Niet alleen staan ze ons buiten op te wachten met een paar man maar binnen zit de gelagkamer vol Tiroler muzikanten en is het een vrolijke boel. We kunnen er gelukkig nog net bij.


Binnen is het groot feest. Er wordt vooral muziek gemaakt en bier en snaps gedronken. Men heeft allerlei muziekinstrumenten de berg opgesjouwd, zelfs een levensgrote harp ontbreekt niet. Hieronder een filmpje van een muziekstuk op de harp.





Elberfelderweg naar ElberfelderhütteDe weersomstandigheden blijven goed en we wandelen dezelfde route weer terug naar de Lienzerhütte. We zouden via een andere weg terugwandelen naar de Lienzerhütte maar die is zwaarder. Omdat er na de Lienzerhütte nog een lange route met 750 hoogtemeters volgt besluiten we de makkelijker weg te nemen voor het eerste deel.


Weer komen we boven de sneeuwgrens. De weg omhoog vanaf de Liezerhütte naar de Gössnitzscharte is redelijk eenvoudig 750 meter omhoog maar vrij lang.


Elberfelderweg naar de Elberfelderhütte.Na de top komen we in een groot blokkenveld terecht, dat zijn altijd de velden die vermoeiend zijn voor mij. Dat balanceren van blok naar blok, helemaal als er ook nog eens sneeuw ligt vind ik lastig en vermoeiend. Het valt me ook tegen hoe lang we er nog over doen om dit blokkenveld over te steken naar de Elberfelderhütte.


Vanuit de Elberfelderhütte gaan we de volgende morgen beginnen aan de klim van 600 meter omhoog naar de Hornscharte. In het begin is het nog een redelijk begaanbare route maar het laatste deel is stijl en door de sneeuw moeilijk begaanbaar. Ik begin me af te vragen waar ik mee bezig ben. een paar keer ben ik echt bang en lukt het me pas met veel moeite om een moeilijke oversteek te slechten. De foto’s zijn genomen vanaf de top en geven het zicht op beide hellingen. Ik kijk vanaf de top naar de afdaling omlaag waar ik door de mist/wolken vaag beneden het dal zie en besluit meteen door te gaan via de kabels omlaag. Niet twijfelen maar doorgaan. De afdaling is gelukkig eenvoudiger dan de stijging, in feite is het een soort abseilen. Een paar moeilijke punten waar je moet oversteken en dan kan ik de kabels en touwen achter me laten en de afdaling via de gruishelling wandelend vervolgen. Dat zit er gelukkig op.


Eigenlijk hadden we bij de Nossberger Hütte moeten stoppen want het was mooi geweest maar dat kon niet in de planning van de terugreis de volgende dag, dus na een pauze nog door via de Niedere Gradenscharte richting de Lienzerhütte. Opnieuw 300 m stijgen en daarna weer een stukje via de ketting omlaag en weer een forse gruishelling. Niet leuk meer en na bijna 12 uur ben ik blij terug te zijn in de Lienzerhütte waar we onlangs de late aankomsttijd toch een goede maaltijd kunnen krijgen.


Afdaling Liuenzerhütte naar parkeerplaatsDe volgende ochtend wandelen we in een uurtje de fraaie afdaling naar de parkeerplaats. De tocht zit er op. Mooie momenten en moeilijke momenten gehad. Een tocht waar ik nog lang over zal nadenken!

One Response to Schobertour 2

  1. Jan Huiskes says:

    Nico,
    Wat een geweldig verslag. Alles komt terug op het netvlies en geest, dank je wel. Dat abseil gevoel bij de Hornscharte is heel goed getypeerd. Van kabels tm. elastisch touw was het wel 150 meter of 200 meter.
    Jan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *