Sahara

In 2004 liep ik een wandeltocht door de Marokkaanse steenwoestijn, grenzend aan de Sahara ook wel eens genoemd “de kleine Sahara”. Dit gebied ligt in het zuidelijke deel van Marokko en vormt de verbinding tussen de Hoge Atlas en de Sahara. Het was een experimentele groepstrekking in 2 delen. Eerst een trekking van 5 dagen in het gebied rond Tazzarine en daarna een trek van ongeveer 10 dagen die begon in de zandduinen van Erg Chebbi en vervolgens diep de oases van Tafilalt in ging. Ik heb de trek gemaakt met de Berbergids Brahim en de zijnen. Meer informatie over deze bijzondere Berbergids en de reizen die hij organiseert kunt u vinden op http://www.aziamtrek.com/. Het contact met Brahim wordt onderhouden door Corrie die in Frankrijk een Chambre d’ Hotes heeft en van daaruit op vrijwillige basis publiciteit maakt voor Brahim en dus eigenlijk als een soort éénpersoonsreisorganisatie werkt voor hem.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Sahara


We liepen de tocht in november. De temperatuur overdag lag constant tussen de 20 en 25 graden, een mooie temperatuur dus. ’s Nachts was het echter behoorlijk koud tot zelfs vriezen toe. In de vroege ochtend uit de slaapzak komen was niet zo’n pretje maar zodra het zonnetje er weer was, was het leed weer geleden. Een goede warme slaapzak is zeker aan de raden. Douchen en toiletten zijn we niet tegengekomen in de woestijn, wassen bij de bron was de norm en voor het toilet…. even afzonderen! Het was geen zware trekking, voor iedereen die gewend is om pakweg 5 tot 6 uur op een dag te wandelen, is dit goed te doen. Een vrij vlakke trekking met hier en daar een heuvel. Tussen de middag op het warmst van de dag anderhalf uur rust en dan was Momo de kok er met de keukenkameel om voor een lekkere lunch te zorgen.


Het eerste deel van de trekking sliepen we in kleine koepeltentjes en het tweede deel sliep het grootste deel van de groep op eigen verzoek in een grote witte nomadentent. We kwamen ’s avonds in het donker aan op de eerste kampeerplek dus ’s morgens eerst even de omgeving in je opnemen. Een vlak zeer stenig terrein met aan de horizon wat heuvels die we de eerste dagen volgden en die met een monotome regelmaat piekten en dan weer afvlakten.


In de buurt van een bron die soms met een oude dieselmotor bediend werd probeerden lokale bewoners door te bevloeien een stuk grond te bewerken om zo groente en voer voor de dieren te verkrijgen. Bronnen waren de centrale plekken in de woestijn. Onze kampementen werden ook steeds in de buurt van een bron opgezet. Soms was het zoeken waar de emmers waren, want die werden wel eens op een “logische”plaats neergelegd.


De bagage werd vervoerd op “kamelen” (met maar 1 bult). Deze dieren gaan bij het opladen altijd erbarmelijk te keer alsof ze zwaar mishandeld worden. Deze lastdieren van de woestijn kunnen echter zeer veel verdragen en leveren soms prachtige beelden op zoals de hoofdfoto van deze presentatie dat laat zien. Met de kamelendrijvers bouwden we een goede band op. Die band was zelfs zo goed dat op het einde van het eerste deel van de trek één van de kamelendrijvers ons thuis uitnodigde om iets te eten. Hij woonde met zijn hele familie van wellicht 5 generaties in een vrij primitief huis maar zeer gastvrij kregen we een heerlijk gehaktbrood en natuurlijk de speciale Marrokaanse thee. Alcohol hebben we gedurende de reis weinig gehad. Alleen wat we zelf meegenomen hadden. In Marokko heerst een echte theecultuur. Het (zo hoog mogelijk) inschenken van de thee in de glazen is een gewaardeerde kunst in Marokko. Het gebruik van verse theebladen en zeer veel suiker maakte het theedrinken tot een aparte belevenis.


Momo de kok was met zijn onafscheidelijke gele hoedje een niet weg te denken persoon op deze trek. Het eten was werkelijk erg goed. Altijd weer wist hij iets lekkers te bedenken. ’s Ochtends uitgebreid ontbijt zittend op onze matrassen in een vierkant op een kleed. Koffie erbij en de groep is redelijk tevreden in het ochtendzonnetje. Leuk was dat hij ’s ochtends na het ontbijt met de keukenkameel vast vertrok naar de lunchplek die met de gidsen was afgesproken. Als wij daar dan, soms na omzwervingen ook aankwamen stond alles al weer klaar voor een lekkere lunch, meestal met een warme hap erbij. Waar mogelijk werd onderweg verse groente gekocht soms rechtstreeks van een toevallig passerende boer die zijn ezel met wortels had beladen.


Alhoewel we in een steenwoestijn liepen kwamen we toch ook in wat meer tot de verbeelding sprekende zandvlakten terecht zoals Les Dunes Orange bij Tazzarine en de maximale 250 meter hoge zanduinen bij Erg Chebbi. Adembenemend mooi! Het beklimmen van de toppen van deze duinen was zwaar. Twee stappen vooruit… één stap achteruit…Maar veel mooie plaatjes van deze tocht kwamen toch uit deze gebieden. Vanuit Erg Chebbi steken we een grote stenige vlakte over om vervolgens de het Tafilalt palmbos in te lopen.


Deze oase met meer dan 800.000 palmen strekt zich uit langs de oevers van de meanderende riviertjes Wadi Rheris en Wadi Ziz die vanuit de Hoge Atlas deze steenwoestijn instromen. Waterrechten zijn hier erg belangrijk, via een kanalenstelsel wordt het water zo eerlijk mogelijk verdeeld. In deze oases waren de ksour (verstrekte dorpjes ter verdediging tegen vroegere bandieten die tijdens de oogsttijd kwamen) mooi om te zien. Ook een oud ford van het vreemdelingenlegioen viel hier te bewonderen.


Terugreizend vanuit de woestijn via de Hoge Atlas naar de Berberstad Marrakech was één van de bezienswaardigheden onderweg de Ksar (dorp) Aït Benhaddou. Dit werelderfgoed is volledig gerestaureerd en fungeert regelmatig als filmlocatie. De gekanteelde torens zijn versierd met prachtige blinde bogen en patronen. Terugdenkend aan de Ksour (meervoud dorp) die we in de echte woestijn gezien hadden bekroop me toen toch iets van weemoed om wat we achterlieten. Dit was bijna te mooi! In de fotopresentatie treft u foto’s aan die daar genomen zijn en 1 foto van een dorpje die we onderweg in de woestijn tegenkwamen.

Marrakech, stad van het intense licht aldus de Franse schilder Jacques Majorelle die zich daarom in 1917 in Marrakech vestigde. Een presentatie hiervan vindt u onder de categorie Stedentrips.


One Response to Sahara

  1. Irene Nieboer says:

    Wat een prachtige foto’s! Ik krijg meteen zin om naar Marokko te gaan. Als het goed is gebeurt dat over ongeveer 6 weken, met Corrie de Hoog. Vriendelijke groeten, Irene Nieboer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *