Nationale parken Amerika

Oktober 2017. Op stap met een groep voor een verkenning door een aantal nationale parken in Indian Country Amerika, dat zijn de staten Arizona, Colorado, New Mexico en Utah. Al met al in een twaalftal parken gewandeld en daarnaast in de verbindingszones nog een paar parken kort bezocht zoals de Valley of the Gods en Red Canyon. Een prachtige reis onder bezielende leiding van Jonathan van de Voorde, bij uitstek kenner van dit gebied waardoor Indian Country voor ons echt ging leven. Onder ideale weersomstandigheden maakten we met een tweetal auto’s deze tocht van park tot park. In elk park hebben we wel één of meerdere wandelingen gedaan. Ik zal mij moeten inhouden in deze presentatie v.w.b. het aantal foto’s, maximaal 1 per park. Dat zal moeite kosten want ik heb zoveel materiaal. Gelukkig kan ik in mijn albums op Flickr een bredere selectie van foto’s laten zien. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: fotoserie Indian Country

Hoofdfoto: zonsopkomst boven Canyonlands National Park.



Zion National Park. We maken er twee wandelingen waarbij de eerste een wandeling door de Virgin rivier is. Waterschoenen aan en natuurlijk goed opletten waar je je schoenen zet want vallen met de camera zo aan het begin van de reis zou niet fijn zijn. Ik had nog niet eerder een wandeltocht wadend door een snelstromende rivier gedaan. Indrukwekkend met de steile wanden om je heen. De tweede wandeling voert ons omhoog naar een topje. Het laatste gedeelte gaat via kettingen maar daar is het zo druk, ik heb er geen behoefte aan om aan te sluiten in die lange rij en laat het laatste stukje voor wat het is. ik blijf mooi op het plateau en geniet van het uitzicht met diep beneden mij de rivier.


Onderweg van Zion naar Bryce Canyon passeren we het park Red Canyon. Dit is een verzameling rode rotsformaties en tunnels langs Highway 12 in Utah. Het is geen park dat we zullen bezoeken maar zoals we deze reis wel vaker zullen doen stoppen we onderweg bij mooie uitzichtpunten. Auto aan de kant, camera te voorschijn halen en een stukje het gebied in lopen. Ook dat is een onderdeel van deze reis.


Bizarre rotsformaties zoals op deze foto in Bryce Canyon, dat is waar ik met open mond van genoten heb. Bryce Canyon is beroemd om zijn unieke geologische rotsformaties. Door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien worden de kalk- en zandsteenformaties langzaam geërodeerd en vormen zo de zogenaamde hoodoos (aardpiramides). We maakten een lange wandeling door het park waarbij we weinig andere wandelaars tegen kwamen. Later maakten we nog een kleinere wandeling door een drukker deel van het park. Tijdens de lunchpauze volg ik een tijdlang een vogel, de Steller’s jay met een prachtige kuif en een deels blauw gekleurd verendek. De vogel blijft in onze buurt rondstruinen en geeft me alle gelegenheid tot observeren. Wildlife!


In Capitol Reeve gaan we eerst de Cassidy Arch trail lopen. Een wandeling van maar een paar kilometer die ons naar de Cassidy Arch brengt. De eerste boog in het landschap. Er zullen er nog velen volgen. Fototechnisch ligt de arch niet zo mooi omdat de achtergrond dezelfde kleuren heeft. In Capitol Reef ook aandacht voor cultuur b.v. het in 1896 door de Mormonen gebouwde schooltje van de plaats Fruita. 1 leslokaal voor 8 tot 26 leerlingen, bijna individueel les krijgen. De banken waren niet vast op de grond geboord en konden aan de kant omdat het ook functioneerde als dorpshuis. Ook bekeken we oude rotstekeningen van vroegere indianenculturen.


Een experiment van Jonathan, onze reisleider. Goblin Valley State Park had hij ook nog nooit bezocht. Goblin Valley is een klein park. In de vallei staan duizenden wonderlijk gevormde chocoladebruine rotsfiguren van zo’n 2 tot 3 meter hoog. Eerst droeg het de naam Mushroom Valley omdat veel figuren gelijkenis vertonen met paddenstoelen. Later noemde met het de Goblin Valley vanwege de gelijkenis met boosaasrdige kabouters. Het is een zeer droog gebied met weinig vegetatie maar wel een totaal ander park. Leuke variant.


Arches National Park. We zijn er ruim voor zonsopkomst en maken een lange dag. Nergens ter wereld komen zoveel natuurlijke rotsbogen voor als binnen de grenzen van Arches National Park. Naast de vele bogen komen in het park ook allerlei andere grillig gevormde rotsformaties voor. Het prachtige licht van de eerste zon geeft de bijzondere rotsformaties een fraaie rode gloed. De hele dag zwerven we door het park van de ene boog naar de andere. Delicate Arch, Landscape Arch, Double O Arch en noem maar op. Ik weet bijna niet welke foto ik bij dit park bij deze presentatie moet zetten. Gelukkig kan ik iets meer laten zien op mijn Flickr album over dit park. Ik kies uiteindelijk voor een doorkijkje Turret Arch omdat die het beste het verhaal ondersteunt.


Maar 1 foto per park gebruiken voor deze presentatie… Voor de zonskomst die ik beleefde bij Arches maak ik toch een uitzondering. Deze foto nam ik toen de zon net boven de heuvels uit kwam en de achterste heuvelrij daardoor zacht aangelicht werd waardoor de grillige vormen van de voorste rotsen fraai in tegenlicht geaccentueerd werden. De foto nam ik van grote afstand en is dus vrij ver ingezoomd.


De volgende ochtend zeer vroeg op om de zon boven Canyonlands National Park te zien opkomen (zie ook de hoofdfoto). In het park zelf wandelen we niet dus ben ik erg blij met dit uitzichtpunt. Beneden me stroomt de rivier in een diep uitgesneden bedding omringt door rode rotsen die door de ochtendzon beschenen worden. Ik ga zo op in het landschap dat mijn medereizigers weer naar me op zoek moeten als ze verder willen trekken.


Mesa Verde is het enige Nationale Park in Amerika waar het niet gaat om de natuur, maar om de geschiedenis van de vroegere bewoners. Ongeveer vijftienhonderd tot dertienhonderd jaar geleden vestigde een groep Indianen zich op een dichtbegroeide hoogvlakte in het zuidwesten van de staat Colorado. De naam van dit gebied, Mesa Verde, betekent ‘groene tafel’. In het zuiden van dit gebied liggen veel ravijnen, waar de Indianen op beschutte plekken rotswoningen hebben gebouwd (zie foto). Omstreeks het einde van de 13e eeuw lieten ze hun nederzettingen om nog onopgehelderde redenen in de steek, waarbij ze veel van hun persoonlijke bezittingen achterlieten. De rotsnederzettingen en de andere vroege sporen van menselijke bewoning in dit gebied, behoren tot meest omvangrijke en best bewaarde archeologische vondsten in heel Amerika. Wij bezochten o.a. onder begeleiding van een Park Ranger zo’n nederzetting.


Onderweg naar Monument Valley passeren we de Valley of the Gods. Dit lijkt sterk op dat van het veel bekendere Monument Valley, dat zo’n 30 mijl verder naar het zuiden ligt. Ook in Valley of the Gods zie je schitterende rotsen die her en der verspreid staan in een verder leeg, weids woestijnlandschap. Via een 17 mijl lange onverharde weg zijn we door de eenzame vallei heengereden.


Monument Valley. Prachtige rotsformaties wederom. Het is een Navajo reservaat en we krijgen dan ook een gegidste wandeling door een tweetal Navajo indianen. Samen met de Navajo’s beklimmen we een rotsplateau van waarover je een prachtig uitzicht hebt over het park. Boven krijgen we via verhalen terwijl we prachtig uitkijken een kijkje in het huidige leven van de Navajo’s.


Antelope Canyon had ik meer van verwacht. Zulke spectaculaire foto’s van gezien. Die kon je ook wel maken maar ronddwalen door zoveel schoonheid was er niet bij. In de canyon was het ook nogal donker maar een statief gebruiken mocht niet. Te hinderlijk voor andere bezoekers. Je kunt boeken in het nabijgelegen stadje, wagen na wagen wordt volgeladen met toeristen en je wordt naar de canyon gereden. Het is een zeer smalle canyon van ongeveer 1 kilometer lang, groep na groep wordt er doorgeleid en als je niet snel genoeg bent word je wel aangemaand. Dit is ook wel nodig met zoveel toeristen op zo’n klein gebied. Toch wel een paar mooie foto’s kunnen maken.


Onderweg naar het laatste park, Grand Canyon, passeren we een tweetal bruggen. De oude en de nieuwe Navajo Bridge. De linker brug op de foto is de oude brug die nu nog alleen voor voetgangers is. De bruggen overspannen de Colrado rivier. De ene brug dateert uit 1928, de andere uit 1995. De rivier stroomt hier door de Marble canyon. Zo “scoor” ik toch nog een brug op deze reis.


Het laatste park dat we bezoeken is Grand Canyon. Eerst een wandeling bovenlangs waarin je fraaie uitzichten de diepte in hebt en de volgende dag dalen we ongeveer 1000 meter af in de Canyon. Niet helemaal naar beneden maar voldoende om een mooie indruk te krijgen van deze canyon. Met deze laatste wandeling komt een eind aan deze fraaie rondreis door Indian Country. Rest ons nog terug te reizen naar Las Vegas waar Jonathan voor ons nog een avondwandeling in petto heeft door deze ongelooflijke stad. Wat een contrast met de natuurwandelingen die we deden.

Comments are closed.