Marokko, trekking in Sirouagebergte

Begin 2012 liep ik een trekking in het Sirouagebergte in Marokko. De trekking was georganiseerd door de trekkingorganisatie Aziamtrek van de Berbergids Brahim. Ik heb een aantal jaren geleden ook al eens met Brahim gelopen in de Sahara. Toen was dat een prachttocht die elders op deze site wordt beschreven en ook nu weer heb ik genoten van een prachtige wandeltocht, dit keer in een erg droog en steppe-achtig gebergte. Een bijzonder bijna woestijnachtig berglandschap met heuze groene oases waar men, met in de buurt een riviertje, via irrigatiessystemen probeerde de grond te bewerken. Bijzonder waren ook de dorpjes die dezelfde kleur hadden als het omliggende landschap met hier en daar een eruit springende (vaak blauwe) voordeur en vooral met een prachtig bewerkte moskee. In deze presentatie ook een tweetal filmpjes. Eén over het leven in de dorpjes in deze streek en één over de trekking zelf.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Marokko Sirouagebergte


Het Sirouagebergte ligt in de streek Taliwine, zuidelijk van de Hoge Atlas. Ik heb vooraf geprobeerd op Google Maps een indruk te krijgen van de streek maar het is op de kaart een complete witte vlek. Kaarten zijn zeer moeilijk te verkrijgen. We liepen een tocht van 8 dagen, oorspronkelijk zouden we in de buurt van de Toubkal (Hoge Atlas) eindigen maar de plannen wijzigden gedurende de tocht en uiteindelijk hebben we een 8-daagse ronde gemaakt en eindigden weer in de buurt waar we begonnen waren. De tocht werd naast Brahim begeleid door een lokale gids die de streek door en door kende. Op de steen die u op foto ziet staat een Berberteken.


Vanuit Marrakech gaan we met onze groep, die naast mijzelf bestaat uit 5 vrouwen of eigenlijk 6 want Corrie die de reis samen met Brahim georganiseerd heeft (zie site Brahim) is zoals meestal zelf ook mee, per kleine bus de bekende Tichkapas over en gaan dan in zuidelijke richting verder om opeens zomaar ergens in de middle of nowhere te stoppen. We ontmoeten onze begeleiders, de lokale gids en de muildiermannen die voor de bagage zorgen. Deze tocht draag ik alleen met dagrugzak. Begin van de middag starten we de eerste “inloop”wandeling van een uurtje of drie en slaan dan de tenten op bij een boerderij waar we met de bekende Marokkaanse zoete thee ontvangen worden.


De volgende dag de eerste echte dagmars. We lopen door een droog en dor heuvelachtig rotsgebied. Al snel zullen we leren dat als we ergens in de verte een groene strook ontwaren, het land dan bewerkt wordt. Er komt dan een dorpje of een boerderij en er is water waardoor de grond bewerkt kan worden. Daar zijn dan veel vruchtbomen en worden groentes verbouwd. Tegen de middag komen we voor de eerste keer bij een dorpje aan (het dorpje op de hoofdfoto bovenaan). We lunchen op een groen veldje aan de rand van het dorp en hebben veel bekijks van kinderen uit het dorp want zo vaak worden hier geen toeristen gesignaleerd.


Aan het einde van de middag zien we in de verte een aantal lichtgekleurde kale bomen opdoemen. Het blijken wiite berken te zijn waarvan het blad nog niet uitgekomen is, er is water in de buurt en dus… groen. Hier zien we de eerste appelbloesem aan de bomen. Aan de voet van de berken slaan we ons tweede kamp op. Op deze reis zouden we veel meer groen en vooral ook bloemen zien, maar naast de appelbloesems is dat er niet zo van gekomen want het was al vanaf november droog geweest. Na ons vertrek is het begonnen te regenen en dan bruist het groen eruit heb ik begrepen.


De volgende dag lopen we eerst over een hoogvlakte en kijken in de verte naar de witte toppen van de hogere bergen waaronder de Siroua de hoogtste top van ongeveer 3300 meter. Regelmatig komen we in het landschap kuddes schapen tegen vergezeld door een herder. Zo droog en dor als het is, de schapen (en geiten) eten toch van de dorre struikjes die er zijn en scharrelen hun kostje op.


Onderweg maakt de gids ons attent op een berg stenen die gestapeld zijn midden in het verder volkomen verlaten landschap. Dichterbij gekomen horen we jonge lammetjes. De gids verwijdert een steen en binnen in de stapel stenen zien we een paar lammetjes die te jong zijn om met de kudde mee te kunnen en voor hun eigen bescherming hier achtergelaten zijn om eerst wat steviger op de benen te leren staan. De stapel stenen is bedoeld om te voorkomen dat de lammetjes slachtoffer worden van roofdieren.


In de middag zien we in de verte weer groen in het landschap. We dalen af naar een groene strook langs een rivier en volgen daarna de bedding van deze rivier. Hoppen van de ene oever naar de andere via keien in het water. Dat is nu gelukkig eenvoudig want door de droogte staat er niet veel water. Aan het einde van de dag slaan we onze tenten op aan de oever van de rivier. Aan de andere oever een wat groter dorp. Mooie mogelijkheid om jezelf eens goed te wassen aan de oever van de rivier. Toilet en douche kom je niet tegen tijdens zo’n tocht dus maakt iedereen daar dankbaar gebruik van.


Wilde dieren zijn we niet tegengekomen of het zou deze slang moeten zijn.Ze zijn er wel anders zouden de lammetjes die ik eerder noemde niet zo’n bescherming krijgen. De tocht gaat verder. We kunnen merken dat we door een lager gedeelte lopen van het Sirouagebergte. Meer groen dan we gewend zijn. Deze slang troffen we aan dicht bij een aangelegd betonnen “kanaaltje” waardoor water vervoerd wordt voor de irrigatie.


Het einde van de volgende etappe is een leegstaand dorpje hogerop in de bergen. Je kunt er alleen zo nu en dan een herder met zijn kudde aantreffen. Dit zijn zogenaamde zomerdorpjes. Van eind mei tot in de herfst verhuizen complete dorpen naar deze zomerdorpen hogerop in de bergen. Er is zelfs een eenvoudige moskee gebouwd in die dorpjes. Vanuit die dorpjes wordt het land bewerkt. Op de foto zo’n dorpje. In dit dorpje hebben we een nacht op een binnenplaats van een huis onze tenten opgeslaan.


Naast de zomerdorpjes die er verlaten bij liggen kwamen we tijdens de trekking natuurlijk ook door bewoonde dorpjes. Ik heb het nodige van het gewone leven in die dorpjes opgetekend, gefotografeerd en gefilmd en daarvan onderstaande presentatie gemaakt.





De volgende etappe brengt ons na de oversteek van een bergpas weer bij een leeg dorp, na het passeren daarvan betreden we een werkelijk schitterende vallei. De entree ziet er er bijzonder uit met piekvormige rotsen (net beelden). De bodem van de vallei is nat en daarom groener dan we gewend zijn. Er lopen daar veel kuddes schapen rond. De route kent veel mooie punten maar dit stuk natuurschoon slaat alles!


Ongeveer in het midden van de vallei tussen de rotsen een mooi iets hoger gelegen droge kampeerplek waar we stoppen. Dit is toch werkelijk het mooiste kampeerplekje dat ik ooit had. Als we gesetteld zijn kan ik het niet laten om de tegenover liggende helling in m’n eentje te beklimmen, op de helft van de helling maakte ik bijgaande foto van deze unieke plek.


De volgende dag komen we in een totaal andere omgeving. Na de nodige hellingen bereiken we een uitgebreide hoogvlakte waar we uiteindelijk ook zullen kamperen. Een kudde schapen trekt dwars door ons kamp en we krijgen een fraaie ondergaande zon te zien. De avonden brengen we door in een bedoeïnentent maar tegen half negen is het vaak al zo koud dat je graag in je slaapzak kruipt. Warm materiaal is tijdens de nachten wel nodig. Overdag is het heerlijk warm maar ’s nachts vriest het zelfs nog.


De mooiste vallei heb ik al genoemd. Bijgaande foto toont het mooiste dorpje aan de route. Het is wel grappig om te zien hoe de armoedige hutjes zijn voorzien van schotelantennes en op de achtergrond van het dorp is zelfs een antennemast voor mobiele telefonie te zien. Ook in deze armoede zijn er wel tekenen van toenemende welvaart.


Na nog een nachtje aan de rand van een dorp gekampeerd te hebben krijgen we de hoogste pasoversteek vlak bij de Siroua zelf. Daarbij passeren we ook kleine sneeuwveldjes. Opvallend in deze omgeving zijn een paar bijzondere rotspartijen waarvan ik de mooiste in een kleine serie hieronder zet.





Aan de voet van de Siroua (foto) is onze laatste kampeerplek. De trektocht zit er bijna op. De volgende dag lopen we de route uit om te eindigen in een dorpje waar we opgepikt worden door een busje die ons naar een soort Riad brengt waar we nog één overnachting zullen doorbrengen alvorens naar Marrakech terug te rijden. Van deze trektocht heb ik ook een kleine filmimpressie gemaakt die u hieronder aantreft.


3 Responses to Marokko, trekking in Sirouagebergte

  1. Irene Nieboer says:

    Ha Nico!
    Wat een prachtige documentaire heb je gemaakt van onze reis! Leuk ook met die Marokkaanse muziek onder de filmpjes! Mijn complimenten!
    Groetjes, Irene

  2. Hé Nico, net weer terug van nog een tocht door de siroua vond ik je foto-/filmserie in de mailbox. Leuk! Ik heb daar weer 3 voor mij nieuwe dagetappes gelopen. Schitterend. Na de broodnodige regen was het er dit keer heel erg groen en de bloemen spatten de grond uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *