La Palma

La Palma, één van de Canarische eilanden is een typisch wandeleiland. Het is een vulkanisch eiland waar het toerisme grotendeels gericht is op wandelen. Witte zandstranden vind je er niet, zwart vulkanisch gruis is je ondergrond op het strand. Ik liep er de GR 131 “The Walking Stick”, zo genoemd vanwege zijn vorm. De GR start in het westen vanaf zeeniveau en gaat vrij stevig omhoog naar 2400 meter om vervolgens heel geleidelijk in het zuiden weer terug te komen op zeeniveau. De GR is 87 km lang en is te lopen in 4 dagen.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s La Palma


Op La Palma is het openbaar vervoer goed geregeld. Wij hadden een appartement aan zee en gingen van daaruit met het openbaar vervoer steeds de route op. Dat kon deels met de bus en deels met taxi’s. Als inloopwandeling zijn we gestart met de wandeling van Los Canarios tot aan de zuidpunt van het eiland met z’n oude en nieuwe vuurtoren. Met de bus dus naar Los Canarios en dan de laatste 7 km van de GR afleggen. Op de foto’s ziet u meteen ook een voorbeeld van een zwart vulkanisch “gruisstrandje” Via een andere route liepen we vervolgens weer terug naar Los Canarios. Niet de meest éénvoudige route bleek wel, de GR zelf is een perfect wandelpad, maar de route die we terug kozen was niet echt een wandelpad. We moesten twee pittige gruishellingen over waar elke meter omhoog ook weer deels terugzakken betekende. Al met al werd het daardoor een vrij pittige inloopwandeling. Overigens.. voor wandelaars is er eigenlijk maar één echt goed boek met wandelroutes. Dit is een boek dat te koop is bij het toeristenbureau en dan nog uitsluitend in Santa Cruz. Andere dependances bleken het niet te hebben. De titel van dit boek is “footpath Network of la Palma”. Bijna 1000 kilometers aan wandelpaden staan hier in. De beide GR´s 130 en 131 en heel veel andere locale paden. Alle wandelpaden staan goed weergegeven in deze topogids incl een goede gedetailleerde kaart.


Op de foto van dit deel van de GR 131 van Los Canarios naar de vuurtoren is goed te zien hoe indrukwekkend desolaat dit stuk van de GR feitelijk is. Na het verlaten van Los Canarios zie je hier en daar nog een boom maar verderop liggen grote delen volledig kaal. Je passeert de Teneguia vulkaan beklimt een topje om zo het volstrekt kale landschap te aanschouwen. Naarmate we verder afdalen (al met al 1000 meter dalen) zie je in het zwarte lavagruis overal planten staan met leerachtige bladeren en vrolijk rood bloeiend. Uiteindelijk bereiken we de vuurtoren en kunnen daar naar het enige strandtentje gaan om wat koel drinken te kopen.


De eerste volle etappe brengt ons van Refuge de Pilar naar Los Canarios. Vanuit ons appartement rijden we met de taxi over kleine binnenwegen naar deze hut. Vanuit de hut naar Los Canarios wandelen betekent in lengte zo’n 20 kilometer wandelen waarbij je al met al zo’n 700 meter stijgt en 1000 meter daalt. Daarmee ben je dan wel zo’n 6 tot 7 uur bezig. Met de aan- en afvoer waarbij we de terugweg met de bus weer terug gingen naar ons appartement is dit dan wel een volle dag. ’s Avonds laat weer terug in het appartement omdat we net de bus gemist hadden en twee uur moesten wachten. Dat leverde overigens in Los Canarios een heerlijke tapasmaaltijd op in een schitterend authentiek restaurantje.


Het weer was die dag niet zo best. Alhoewel het niet echt veel regende zaten we wel de hele dag in de wolken, door de zeer hoge luchtvochtigheid werd je toch wel goed nat. Combineer dat met een zeer stevige wind en het werd een bijzonder dagje. Door het weer mis je veel mooie uitzichten maar op deze manier door vulkanisch landschap trekken is zeer bijzonder. In het begin ging de route nog door de naaldbossen maar later waren het kale vlakten waar de wind om ons heen gierde. Het pad bleef goed begaanbaar en werd steeds erg goed aangegeven dus er ontstond geen enkel moment een gevaarlijke situatie. Duidelijk is wel dat je op La Palma met allerlei weersomstandigheden rekening moet houden. De dag was een avontuur op zich.


Om u een impressie te geven van de omstandigheden treft u hieronder een filmpje aan.





Onze volgende etappe start net iets onder het hoogste punt van het eiland, bij de Pico de la Cruz. Van daaruit dalen we af tot bijna de refuge de El Pilar. Om toch de aansluiting met het openbaar vervoer te kunnen maken dalen we vlak daarvoor via een ander wandelpad naar een grote doorgaande weg tussen het westen en het oosten van het eiland, om daar een taxi aan te houden. Het weer is werkelijk prachtig als we starten. Schitterende uitzichten over het natuurpark de Caldera de Taburiente en ver daarachter heb je zelfs uitzicht op de zee en een kustplaats (foto 1). We lopen nu echt in een totaal andere wereld. Boven de boomgrens in een echt berglandschap. Hier geen spoor van het zwarte lavagruis dat de eerste etappes zo kenmerkte. Na enkele uren wandelen met maar heel weinig dalen, echt een hoogtewandeling, bereiken we de boomgrens weer en wandelen een mooi bos in. Er is inmiddels meer bewolking gekomen maar het weer blijft heerlijk.


Langzaam zien we meer wolken overkomen en er ontstaat een schitterend spel tussen wolken en bergen. Witte wolken geven een steeds ander uitzicht op het berglandschap. We lopen zelf nog steeds boven de wolken en zien onder ons het steeds veranderende beeld van de Caldera de Taburiente. Op een prachtig uitzichtpunt waar zich dit allemaal voor je ogen afspeelt maakte ik de beide foto’s van deze serie. Adembenemend was het.


Van deze mooie dag boven de Caldera de Taburiente maakte ik ook een korte filmimpressie die je hieronder kunt aantreffen.





Bij de laatste etappe is het twijfelen, lopen vanaf zeeniveau in één dag omhoog van 0 naar 2400 meter of een afdaling vanaf de top, de Roque de los Muchachos. Gekozen wordt voor het laatste, een afdaling waar dik negen uur voor staat aldus het boek. Onderweg met de auto naar de top komen we in steeds slechter weer terecht. Op het laatst hagelt het ontzettend en is de weg in no time wit. Boven gekomen wordt het toch weer droger en besluit ik uit te stappen en de afdaling te gaan doen. Dik in de wolken en met zo nu en dan nog wat gespetter begint de afdaling. Vrij vaag zie ik één van de vele wetenschappelijke stations. Op de rand van de Caldera is een internationale sterrenwacht ingericht, het observatorium Roque de los Muchachos. Ook Nederland beheert hier samen met Engeland een tweetal telescopen.
Was het de vorige etappe de eerste uren een hoogtewandeling, aan deze kant van de berg gaat het vrij snel bergafwaarts en daal je de naaldbossen in. Uitzicht op de Caldera heb je niet omdat er zoveel bewolking is. Toch is het een fraaie afdaling vooral in stukken waar je door een waar geel bloementapijt loop. Ik ben natuurlijk wel heel blij dat we gisteren zo’n prachtige dag hadden met werkelijk sublieme uitzichten. Dat hebben we toch maar mooi gehad.
En opeens loop je de bossen uit en kijk je uit over wijngaarden op de helling. De bewolking wordt ook dunner, de zon is weer te zien zo nu en dan en nog geen uur later loop je in je volop in de zon en heb je prachtige uitzichten op de dorpen in het dal en de zee. Ontzettend veel prachtig gekleurde bloemen en vetplanten begeleiden je tocht naar beneden door de wijngaarden. Naarmate je lager komt zie je de bananenplanten, soms staan ze in de open lucht en soms zijn er stukken grond met bananenbomen die volkomen afgedekt zijn met een bouwsel van wit plastic.


In de volle zon zie je vervolgens iets verderop op het eiland de plaats Los Llanos en het duurt dan niet lang of je kijkt van bovenaf neer op Tazacorte het eindpunt van deze etappe en vanuit het boek geredeneerd het beginpunt van de GR 131. Duidelijk valt op de laatste foto het zwarte zandstrand te zien en zelfs als je goed kijkt (klik op de foto om deze uit te vergroten) stipjes op het strand, dit zijn badgasten die zich op het strand bevinden. Weet echter dat La Palma niet echt geschikt is voor een strandvakantie, het heeft geen mooie witte stranden en beneden aan gekomen staat er een strak windje en heb je wel last van rondvliegend zwart lavazand. Maar dat het een perfect wandeleiland is is voor mij wel bewezen.


Wat op La Palma opvalt zijn alle geplamuurde huizen die vaak prachtige pastelachtige kleuren hebben, maar soms ook afgewisseld worden met heel felle kleuren. Ook de hogere appartementencomplexen hebben die kleuren.
Voor wie La Palma bezoekt om een weekje te wandelen is het ook goed om een tweetal dagen uit te trekken om de rest van het eiland te verkennen. Wij hebben één dag daarvoor een auto gehuurd en het eiland daarmee rondgereden en verder hebben we een stadswandeling Santa Cruz gedaan (de PR LP 2.2 uit het boek) die je bovenlangs Santa Cruz leidt en uiteindelijk weer midden in het centrum uitkomt. Zeer de moeite waard. Een kleine impressie volgt onderstaand via nog wat foto’s. Een heerlijke vakantieweek al met al.





2 Responses to La Palma

  1. R.H.Kummer says:

    Mevrouw/ mijnheer,

    waar ik op naar zoek ben is een kaart van La Palma met de busroute, en de bushalte’s waar je zo kan uitstappen om in de natuur rond te kunnen wandelen. Elke keer met een excursie wordt wel een ( te) dure aangelegenheid.

    Groet

    R.H.Kummer

  2. Siepko says:

    Nog meer foto`s over La Palma vind je op ozne nieuwe website van http://www.lapalma-oceaanzicht.nl