IJsland

Al heel lang stond IJsland op mijn lijstje en ook al heel lang wilde ik een keer sneeuwschoenwandelen. Toen ik een artikel las over een sneeuwschoenwandeltocht in IJsland van de SNP was ik verkocht. April 2010 was het zo ver. Voor die tijd was het nog wel spannend, de vulkaan Eyjafjallajökull is actief geworden en wij zouden een kilometer of 40 noordelijk daarvan wandelen. Maar de tocht kan doorgaan. Het wordt een waar avontuur!

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Ijsland



Onze reis begint in Reykjavik. Veel tijd verblijven we daar niet, net genoeg voor een korte verkenningstocht door de stad. Meer over Reykjavik kunt u vinden onder de categorie Stedentrips van deze site.


De volgende morgen staan er enkele zeer zware terreinwagens klaar om ons naar Landmannalaugar te brengen. Landmannalaugar betekent zoveel als “het bad van de landmannen”. Daar zullen we verblijven in de hut van de IJslandse wandelvereniging. Het is prachtig weer als we vertrekken. Strak blauwe lucht. De eerste uren zien we weinig tot geen sneeuw maar als de terreinwagens het ruige terrein beginnen op te zoeken wordt de wereld al snel wit.


Onderweg passeren we enkele meren die er prachtig blauw en natuurlijk uitzien maar die toch omstreden zijn. Het gebied is hier onder water gezet voor een dammenproject dat elektriciteit moet leveren ten behoeve van de aluminiumindustrie, een zeer energie-intensieve industrie. Bij veel IJslanders leven twijfels over nut en noodzaak van deze dammen, ongerept gebied wordt vernietigd terwijl de grondstoffen en eindproducten van de aluminiumproductie moeten worden af- en aangevoerd.


Het sneeuwschoenwandelen
Vroeg in de middag arriveren we in Landmannalaugar en horen gelijk van onze gids dat we een uur later gaan sneeuwschoenwandelen. Het is nu goed weer en daarvan moet je in IJsland direct profiteren wordt er gezegd. Voor mij is het de eerste keer dat ik op sneeuwschoenen sta dus in het begin is het passen en meten en zoeken naar de goede balans. Maar als we éénmaal op stap zijn in een ademloos mooie witte omgeving weet je dat je gaat genieten!


Om een indruk te geven van het sneeuwschoenwandelen in IJsland heb ik hieronder een door mij opgenomen en samengesteld filmpje toegevoegd aan deze presentatie.



Deze eerste tocht doorsteken we het lavaveld Laugahraum. Deze lava is eeuwen geleden van de Brennensteinsalda omlaag gekomen en vormt bedekt met sneeuw een mooi golfend landschap. We gaan op weg naar de top van de Brennensteinsalda met een hoogte van 881 meter (Landmannalaugar ligt op ongeveer 580 meter hoogte). Vanaf de top hebben we met dit heldere weer een prachtig uitzicht over de besneeuwde heuvels rondom.


Al vrij snel zien we de eerste rookpluim uit het lavaveld omhoog komen. Dit is dus wat IJsland bijzonder maakt en helemaal in de winter als er sneeuw ligt. Hete stoom komt uit de aarde en doet de sneeuw ter plaatse smelten. De aarde voelt warm aan. We zien deze eerste verkennende tocht een paar van dat soort plekken. Niet groot blijkt later want het kan allemaal nog veel heftiger.


Weer teruggekomen van de tocht gaan we baden in de zwempoel waar Landmannalaugar om bekend staat. Hete stoom en bronnetjes gecombineerd met koud bronwater houdt deze poel op de juiste temperatuur. Het is een vreemde gewaarwording, je uitkleden in de sneeuw en kou en dan het warme water in. De groep is al aardig aan elkaar gewend en ligt ontspannen in het warme water.


De natuur is onder een witte deken ingeslapen, kleur in de natuur vond ik alleen in het warme water, prachtige groene en bruine mossen in het warme water.


De avond valt. De zon doet nog een enkel sneeuwtopje oplichten maar dan wordt het donker. Er is een kans op het Noorderlicht deze heldere avond en als tijdens het afwassen een lid van een Belgische groep, die ook in de hut verblijft, binnenstormt met de kreet het Noorderlicht, staan we allemaal in no time buiten om het Noorderlicht te bewonderen. Schitterend om te zien.


De volgende dag is het weer omgeslagen. De lucht zit potdicht en het sneeuwt. In de ochtend valt het met de wind nog wel mee maar die wakkert behoorlijk aan, aan het einde van de ochtend. Ons doel is Ljótipollur (Lelijke Poel), een explosiekrater. In de zomer moet deze fraaie rode wanden hebben en groenig water dat veel forel bevat maar wij zien dus een met sneeuw bedekt meer in een mooie ovale krater. Een bijzondere belevenis om onder deze weersomstandigheden een tocht te lopen.


Ook de volgende dag is het nog stormachtig, veel wind en sneeuw. We gaan wel op stap maar keren al vrij snel weer terug om toch beter weer af te wachten. Aan het einde van de ochtend is het wat rustiger en ’s middags kunnen we weer op stap. De wind is een beetje gaan liggen en het sneeuwt niet meer. Een poos later breekt opeens de bewolking en probeert de zon er aarzelend door te komen. Dit levert prachtige beelden op. We lopen richting een bronnengebied dat voeding geeft aan de warmwater riviertjes die hier lopen. Die leveren op de terugweg nog een probleempje op als ik als vierde in een rij over de sneeuwvlakte loop en opeens onder de grond lijk te verdwijnen. Een sneeuwbrug over een klein warmwater riviertje begeeft het en ik zak opeens een meter lager in het warmwater riviertje. Wandelaars één tot en met drie hadden de sneeuw op de brug een beetje aangestampt en nummer vier ging er vervolgens doorheen. Natuurlijk eerst schrik maar daarna pret om dit komische voorval.


In het bronnengebied van het riviertje borrelt en stoomt het aan alle kanten. Kokend water borrelt op uit de aarde en voedt de rivier die later onder de sneeuw verdwijnt en mij ten val zal brengen. Dit geothermische gebied is prachtig maar misschien wel een beetje beangstigend. Het voelt alsof het zo maar kan gaan uitbarsten daar.


Ik heb op diverse plekken wat van dit geothermische geweld, want zo noem ik het, op film vastgelegd en voeg die hier bij.





De trekvogels zijn nog niet gearriveerd jammer genoeg. April is wel de maand waarop ze arriveren maar ik ben net iets te vroeg dus. Al die tijd spot ik maar één vogeltje, namelijk de sneeuwgors maar die waagt zich dan ook tot vlak bij me en laat zich rustig fotograferen.


Woensdag, prachtig weer, onbewolkt en volop zon. De dag dat we via een etappe van de Laugavegur, een zomers zeer populair lange afstandspad, naar de Hrafntinnusker hut zullen lopen. Door het heldere weer hebben we een prachtig uitzicht, je waant je op de hoogvlakte die we oversteken op het dak van de wereld. Ik trek één van drie Pulka’s met extra bagage, dit vraagt met 700 meter omhoog wel extra inspanningen maar met hulp van reisgenoten die bij de stijgingen opduwen met hun stokken komen we prima over.


De Hrafntinnusker hut blijkt half ingesneeuwd te zijn. Het wordt eerst graven om bij de deur te komen. De onderkant van de deur wordt niet uitgegraven zodat we via de apart te openen bovenkant en een krukje voorzichtig naar binnen kunnen stappen. Een prachtige geothermisch verwarmde hut zodat je het direct bij binnenkomst al lekker warm hebt. Water is er niet maar er is meer dan voldoende sneeuw, pannen vol sneeuw worden gekookt om water te hebben voor koffie en thee.


Onderweg zien we de wolk van de vulkaanuitbarsting van de Eyjafjallajokull in het zuiden van IJsland. Het plan is om deze op de terugweg na onze trekking nog van dichtbij te gaan bekijken. Jammer genoeg komt daar door de weersomstandigheden op de laatste dag niks meer van terecht.


’s Avonds gaan we de heuvel achter de hut op en van grote afstand hebben we dan zicht op de uitbarsting van de Eyjafjallajokull. Zelfs van 40 kilometer afstand waarop we zitten is het een indrukwekkend gezicht. Met de verrekijker zie je duidelijk de lavastromen. Het valt zelfs met enige moeite te fotograferen.


De grilligheid van het weer komt de volgende dag goed tot uiting. Gebroken bewolking en het lijkt mooi om te gaan sneeuwschoenwandelen maar als we een uurtje later vertrekken begint het al gauw dicht te trekken en als we een beklimming doen en op de top aankomen is het zicht nul. Op de GPS moeten we zelfs de hut zien terug te vinden. Op een paar honderd meter afstand is deze nog niet te zien. De afdaling van de top is moeilijk en de meesten laten zich op het achterwerk de berg af glijden. Aan het einde van de middag klaart het toch weer opnieuw op en ondernemen we allerhande activiteiten, sommigen doen de sneeuwschoenen opnieuw onder, andere pakken de slee en roetsen de berg af, weer anderen doen een spel in de hut, kortom een ontspannen middag. Wel grappig om een spel te spelen waarbij ik het onschuldige meisje ben. Gaat me niet zo goed af is de conclusie.


De laatste wandeldag terug naar Landmannalaugar, van waaruit we de volgende dag met terreinwagens weer zullen worden opgehaald. Het weer is nu voor het eerst echt bar als we ’s morgens vertrekken, de eerste poging om terug te gaan stopt na een half uurtje. Terug naar de hut en wachten tot het weer wat tot bedaren komt. ’s Middags om 14.00 uur een nieuwe poging. Het is nog slecht weer maar iets beter dan de ochtend en we zetten door. Naarmate we lager komen verandert de sneeuw in iets dat het midden houdt tussen sneeuw en regen en als we in het kamp aankomen blijkt het daar al langer te hebben geregend en is een deel van de sneeuw al verdwenen. We stoppen dus net op tijd met onze sneeuwschoenwandeltocht. Het was een heerlijke tocht onder de zeer bekwame leiding van Edwin Zanen, onze in IJsland wonende Nederlandse gids. Veel beleefd maar geen moment in gevaar gekomen, daar zorgde hij wel voor. Samen met Leon, de begeleider vanuit SNP, bezorgde hij ons een prachtige avontuurlijke week.


Het plan was dat we de laatste dag, nadat we door terreinwagens uit het gebied waren gehaald, nog naar de actieve vulkaan zouden gaan. Er stond echter inmiddels zoveel gesmolten ijswater gecombineerd met sneeuw dat de terreinwagens het zeer moeilijk kregen. Er was bijna geen doorkomen aan. Constant zaten ze vast. Wat een rit van 3 uur zou worden werd een rit van 15 uur. We waren nog net op tijd om het vliegtuig te halen. Met ontzettend veel bewondering heb ik onze gids Edwin samen met de 2 IJslandse chauffeur al die tijd zien ploeteren om ons door het gebied te krijgen. Ik maakte nog enkele opnames op film die ik hierbij voeg.





En dan… een paar dagen later. De vulkaan is opnieuw uitgebarsten maar nu 20 to 30 keer zo zwaar en het vliegverkeer in heel Europa wordt voor meerdere dagen lamgelegd. En als ik ’s avonds op het balkon van mijn appartement sta kleurt de hemel rood van de ondergaande zon in combinatie met asdeeltjes van de vulkaan. Een laatste groet uit IJsland.

6 Responses to IJsland

  1. Elise Sanders says:

    Hallo Nico,

    Wat een landschap, geweldig, de natuur start daar pas (geologisch gezien). Ik ben zelf in juli in IJsland geweest in 2010, de kleuren van het ryoliet van de bergen zijn werkelijk de moeite waard. Tolkien heeft er volgens mij zijn boeken geschreven. Door je foto’s overweeg ik toch nog een keer naar IJsland te gaan, maar dan in het sneeuw en ijs landschap.

    • Nico Kloek says:

      Hoi Elise

      Ja prachtig daar. Zag onlangs nog een documentaire over IJsland in de zomer met al z’n kleuren. Zo mooi!!!!
      Ik overweeg dus het omgekeerde van jou en ik raad je echt aan om daar ook eens in de winter te kijken.

      groet
      Nico

  2. Patricia says:

    Ohh prachtig, ik kan bijna niet wachten we gaan over 14 dagen sneeuwschoenwandelen. Bedankt voor je foto’s en heerlijke beelden.
    Mvrgr patricia

  3. Patricia says:

    Hai Nico,

    We hebben voor ijsland gekozen en ook de vakantie is doorgegaan van 16 tot 24 februari, Yippie!
    We waren met z’n vieren en de begeleider met zijn vrouw.
    Het land is werkelijk schitterend, helaas of juist maar goed hebben we zelf het weer niet in de hand.
    We hebben dezelfde tocht gemaakt als jullie. Met de grote jeeps naar landmannalauger, dit was op zich ook al een avontuur, daar het boven nul was en het ijs al aardig aan het smelten.
    Daar aangekomen wandeling gemaakt om een beetje in te komen. Volgende dag was er dikke bewolking maar aardig zicht veel foto’s gemaakt en 6 uur gewandeld. Dinsdag goot het van de regen en heel harde wind maar toch een tocht gemaakt van 4 uur. Woensdag was zo slecht hebben we een schitterende sneeuwhol gegraven voor vier personen en daarin overnacht, brrrrr…. Wel ontzettend leuk en natuurlijk na het graven (4 uur) opgewarm in de beek.
    Donderdag toch maar naar de volgende hut gelopen op gps, ook wij moesten de hut uitgraven het zicht was helaas nul komma nul en veel hagel en regen en wind. Het was zo mistig dat je de sneeuw en de lucht niet meer van elkaar kon onderscheiden. De volgende dag terug naar landmannalauger en weer heerlijk in de warme beek bijgekomen. Al met al veel afzien maar geweldige ervaring rijker van een schitterend land. Nogmaals bedankt voor je mooie verhaal en de foto’s welke nu voor mij punten van herkenning zijn. Van kijk daar ben ik ook geweest en dat heb ik ook gedaan, heerlijk.
    Groetjes patricia

    • Nico Kloek says:

      prachtig verhaal Patricia. Beetje jammer van het weer maar je hebt je er wel om vermaakt lees ik. Dank dat je het wilde delen.
      Ik heb al eens een lezing gegeven over deze trekking en dan in combinatie met een lezing over mijn beklimming van de Kilimanjaro (Tanzania) waarbij de link was dat ik bij de Kili uiteindelijk ook in sneeuw en ijs terecht kwam. Het is zeker dat ik die lezing nog nog een keer geef in een cyclus lezingen waar ik net aan begonnen ben. Als je interesse hebt moet je het me laten weten.
      Groet Nico

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *