Hintertux

September 2011. We gaan weer! Hintertux in Oostenrijk is het einddoel als we in de auto stappen om 5 uur in de ochtend. We gaan rond de Hintertuxer gletsjer een huttentocht lopen. Een fraaie huttentocht rond een gletsjer waar in september nog steeds aan “wintersport’wordt gedaan.

Specificaties: Pittige tocht met zo nu en dan kabelwerk. Zekeren niet nodig.

Dag 1 start Hintertux, inloopwandeling vanaf parkeerplaats, 800 meter stijgen naar Tuxer joch haus. Rustige inloopwandeling 2 1/4 uur;

Dag 2 Tuxer joch haus naar Geraerhutte. 6,5 uur lopen; totaal 1000 omhoog en 950 omlaag zo nu en dan wat kabelwerk als we vlak langs een afgrond lopen;

Dag 3 Geraerhütte naar Friesenberghaus, 8 uur lopen 1000 omhoog en 750 omlaag, pittige pas omhoog zonder kabels, daarna hoogtewandeling;

Dag 4 Friesenberghaus naar Spannnagelhaus via Petersköpfel 500 omhoog en 500 omlaag, laatste stuk Friesenbergscharte via kabels;

Dag 5 afdaling naar auto, 2 uur dalen rustige uitloopwandeling

We parkeren aan het eind van de middag in Hintertux in de nabijheid van de kabelbaan en starten dan met de inloopwandeling. Het is droog maar zwaarbewolkt. Het heeft die dag geregend. Zo nu en dan piept de zon door de wolken en licht een topje aan. Een stijging door het bos en langs een aantal pinken, de koebellen klinken weer. Dit keer leg ik dit vertrouwde geluid ook een keer vast op film.

In het Tuxer joch haus is het rustig. Met nog 4 andere gasten delen we de hut. Het is nog licht als we aankomen. Aan de overkant van het dal zien we de witte gletsjer en zien we onze laatste hut Spannagelhaus liggen. Rechtstreeks er naar toe zou in 1 dag te doen zijn maar wij gaan met een zeer grote bocht via nog twee andere hutten.


Onderweg naar de Geraerhutte. Wel enkele passages die van kabels zijn voorzien vanwege de afgronden direct naast het pad maar voor de rest een redelijk eenvoudige wandeling. In het begin is het weer erg bewolkt en spettert het zo nu en dan een beetje maar het wordt gaandeweg beter. Even een kleine afslag naar een topje met een kruis die van een afstand nogal prominent afstak en dus een fraai uitzicht over het dal kan opleveren.


De stilte op de route in september. Andere wandelaars kom je bijna niet tegen. De bergen zijn van jou. Dat dacht ook een murmeltier. Op een afstand van een meter of 7 zagen we het beestje de kop uit zijn hol steken. Camera erbij en wachten maar. Het dier kwam steeds opnieuw uit zijn hol om te kijken of het veilig was. Telkens kon ik een stap dichterbij komen totdat ik ongeveer 2 meter van het beestje af zat. Fantastische ervaring. Aan het einde van de presentatie nog een close-up, genomen van een afstand van 2 meter.


Nog geen half uur later. Gemsen op de tegenoverliggende helling. In volle draf rennen 3 gemsen de helling af. Snel taxeren waar ze uit zulen komen en daar je camera op richten. Het lukt om ze van grote afstand toch nog redelijk in beeld te krijgen en zelfs de gestrekte draf op de foto tot uitdrukking te laten komen.


De Geraerhutte staat bekend om zijn prachtige zonsondergangen en die krijgen we dan ook aan het einde van de dag. Het is helemaal helder geworden, prachtig weer voor de rest van de tocht. We zitten onder genot van een biertje te genieten op het terras van de hut van het mooie uitzicht en de zonsondergang. Wel fraai vond ik het stilleven met de schoenen, zolen en sokken die gelucht werden, daarom pas aan het einde van de presentatie nog even een foto van de echte zonsondergang.


De volgende ochtend start met een pittige stijging van 500 meter naar de Alpinnerscharte. Een stijging die wel in je kuiten gaat zitten maar niet echt moeilijk is. Boven op de kam een fraai uitzicht over het volgende dal. Het weer is prima dus wat kan er mis gaan. Toch wordt het zoeken want de route klopt niet. We dalen 550 meter en komen in het dal terwijl onze route aangeeft dat we niet zoveel zouden dalen maar nog een pas zouden moeten nemen. Maar een andere mogelijkheid is er niet. Oude kaarten blijkt dus. De 2e pasoversteek is niet meer begaanbaar en men heeft een volkomen nieuwe route aangelegd. Via de gele bordjes komen we er gelukkig wel uit.


Tijdens de afdaling en gedurende de daarop volgende hoogtewandeling richting de Osslerhutte (pauzeplek) hebben we steeds een “meertje”in zicht. Mooi blauw steekt het af tegen de omliggende bergen. Het blijkt een stuwdam te zijn.


Friesenberghaus. Aan het begin van de avond spot ik de opkomst van de maan en de ondergaande zon en bewonder dit uitzicht. Binnen zijn we (gereserveerd) aangeschoven bij een aantal Berlijners in een overvolle hut van de Berliner Alpenverein (zaterdagavond en mooi weer). Het blijkt een werkgroep te zijn die routes onderhoud in de nabijheid van de hut. Dit is een verplichting die elke hut/alpenverein heeft voor de wandelpaden in de directe omgeving. We praten over onze route en het blijkt dat de werkgroep net een nieuwe route uitgezet heeft. We hadden al besloten om de hohe Riffler (een kale bult van 3200 meter hoog) niet omhoog te gaan. Dat zou betekenen dat we om bij de volgende oversteek te komen een deel dezelfde route zouden moeten (terug)lopen. De werkgroep heeft echter net een nieuwe route uitgezet waarbij we een ander bergje (Petersköpfel) aandoen en niet terug hoeven te lopen. Natuurlijk voelen wij ons aangesproken.


Petersköpfel blijkt bijzonder fraai te zijn. Een vrij brede top helemaal gevuld met steenmannetjes. Steenmannetjes vind je wel vaker op de route en geven soms de richting aan, maar zoveel had ik er nog nooit bij elkaar gezien.


Om een indruk te geven van dit steenmannetjesveld hierbij een filmpje dat daarnaast een indruk geeft van deze tocht.





Het Spannagelhaus brengt ons een beetje terug in de bewoonde wereld. er is maar 1 andere gast, maar we kijken we wel uit over het skigebied en de kabelbaan. Dit is ook de enige hut die open blijft en zelfs de echte omzet moet halen uit het winterseizoen. Niet voor niets staat ook op de hut een megatekst : Geöffnet. Leesbaar vanuit de liftgondels die nog een stukje hoger gaan dan de hut.


De volgende ochtend weer afdalen naar de auto. We komen weer onder de boomgrens en wandelen tussen de bomen met zo nu en dan een bijzondere rotsformatie naar beneden. Bij de auto aangekomen gaan de bergschoenen weer uit, even frisse kleren aantrekken en dan weer in de auto om terug te rijden naar Nederland.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *