Hermannsweg

Door het Teutoburgerwald vlak over de grens bij Oldenzaal loopt de Hermannsweg. Het pad is genoemd naar Arminius (vertaald met Hermann) die in de Varusslag de Romeinen versloeg. Op de berg Grotenburg (386 m) ook wel Teutberg genoemd staat van hem een pompeus standbeeld; het Hermansdenkmal. Opvallend is dat het echt een “Kammweg” is. Bijna voortdurend loopt deze LAW over de top van de smalle heuvelrug.

De wandelgroep zoals die de Hermannsweg heeft gelopen. Het was de gewoonte om als het kon één keer per maand een deel van het pad te wandelen. Zondagmorgen om 8 uur verzamelen bij Oldenzaal om vervolgens met één auto Duitsland in te gaan. Tussendoor deed de groep ook wel andere wandelingen maar als het even kon werd er weer een etappe gelopen. Parkeren op een bepaalde plek, een kilometer of 12 Hermannsweg lopen en dan in een bocht, waarbij vaak een deel van een andere route werd gelopen, weer terug naar de auto. Voor een etappe van 12 km Hermannsweg liepen we op die wijze ongeveer 25 km per wandeling.


Het Teutoburgerwald is een smalle bergketen van ongeveer 150 km lengte beginnend bij Rheine en doorlopend tot Bieleveld. Omdat de bergrug erg smal is gebeurt het erg vaak dat je uit kunt kijken over het vlakke land aan beide zijden van de heuvelrug. Veel rotsformaties midden in het bos. Het pad loopt meestal over het hoogste deel van de bergketen. Naarmate je dichter bij Bieleveld komt worden de “bergen” hoger. De hoogste berg is de Velmerstot van 441m.
Onderweg kom je altijd wel weer een restaurant tegen waar je prima een Känchen Kaffee mit Kuchen kunt bestellen.


Eén keer per maand wandelen betekent dat je alle seizoenen in het Teutoburgerwald kunt meemaken. Prachtige herfsttinten , de vroege lente, kale bossen in de winter. Sneeuw waardoor de paden zeer moeilijk begaanbaar zijn. Zeer moeilijk was de etappe waar ik op volkomen verkeerd schoeisel probeerde een afdaling in de sneeuw te doen maar waar ik er niet in slaagde om overeind te blijven vanwege mijn spekgladde zolen. Ik herinner me ook een etappe waar we ’s ochtends in de mist opeens een prachtig edelhert met een machtig groot gewei in de mist zagen staan.

En niet alleen natuur. Met 2 bouwkundigen in de groep ontstond er vaak een discussie over de Duitse architectuur als we weer eens door een mooi dorpje kwamen.



Het Hermannsdenkmal bereiken was toch wel een gedenkwaardig punt. Het Hermannsdenkmal staat bij Detmold en is 53 meter hoog. Een onwaarschijnlijk groot beeld. In 1838 is men met het beeld begonnen en in 1875 was het beeld klaar. Een behoefte aan het eren van nationale helden was daarmee ingevuld. Jammer genoeg was het die dag mistig weer en viel er weinig te onderscheiden.


Denk niet dat daarmee de Hermansweg afgerond is want deze loopt nog een tijdje door . Bij de externsteine (foto bron Wikepedia, jammer genoeg had ik zelf geen toestel bij me) een vrij open heuvelachtig terrein eindigt de route.

4 Responses to Hermannsweg

  1. jose says:

    Mooie route wij hebben het in 1 week gelopen met de vervolgroute eggenwegge.

    • Christien says:

      Moet je erg geoefend zijn om de wandeling over de Kammweg te kunnen maken? Dan bedoel niet de afstand per dag maar vooral over de hoogteverschillen die er zijn.

      m.vr.groet
      Christien

    • Nico Kloek says:

      Dag Christien.
      Je vraagt of je echt geoefend moet zijn om de hoogteverschillen aan te kunnen bij de Hermannsweg. Dat valt hard mee. Grote delen loop je over de kam, natuurlijk moet je wel regelmatig op en af maar de hoogteverschillen zijn niet zo groot. Prima te doen als je een beetje gewend bent om te wandelen.

  2. Christien says:

    Hallo Nico,
    Lees nu pas je reactie, bedankt voor je info

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *