Andalusië

Wandelen in Andalusië in de Sierra de Grazalema en de Serranía de Ronda, een jong zeer verbrokkeld kalkgebergte. Prachtige olijfboomgaarden, schitterende witte dorpjes (Pueblos Blancos) liggen beschut door de bergen, slaperig in de zon. Heerlijke weersomstandigheden op deze wandeltocht waar we al wandelend van hotel naar hotel gingen. Geen toeristisch gebied gelukkig, als je de zeer toeristische kust eenmaal achter je hebt gelaten ga je de stilte in.

De presentatie op deze site bevat een sfeerimpressie met een beperkt aantal foto’s. Wilt u na het lezen meer foto’s zien van deze reis klik dan op de volgende link: foto’s Andalusië



De tocht begint in Zahara, een schilderachtig ommuurd wit dorpje, prachtig gelegen op een heuveltop. De Moorse invloed op de bouw laat zich hier gelden. Al in de 8e eeuw begonnen de Moren hier met de bouw van een kasteel. Het gehele dorpje is tot historisch monument verklaard. ’s Avonds zijn de donkere rotsen op de achtergrond prachtig aangelicht, het wit en roze van de klokkentoren en de omliggende, van ornamenten voorziene fraaie huizen, steken daar bijzonder mooi tegen af. Midden in het centrum konden we op een terrasje heerlijk bijkomen van de lange reis vanuit Nederland.


Als we de volgende ochtend Zahara verlaten dalen we in de volle zon gelijk af door olijfboomgaarden. Prachtige oude olijfbomen geven de heuvelachtige omgeving het bijzondere Zuid-Spaanse karakter. Het is dus meteen genieten geblazen. Olijfbomen kunnen honderden jaren oud worden, groeien zeer langzaam, en hebben een dikke stam en lange wortels. Vanwege de groei van de wortels moet er een minimale afstand tussen de bomen in acht worden genomen.


De tocht zal een fraaie afwisseling worden van dan weer wandelen tussen de olijfboomgaarden, dan weer wandelen in een rotsachtige omgeving. En steeds kom je de witgekalkte huisjes tegen. Ik kan me niet herinneren anders dan wit gekleurde huisjes te hebben gezien, alleen in een enkele grotere plaats zag je wel eens andere kleuren. En in deze omgeving natuurlijk ook palmbomen met de mooi gekleurde dadels. De weersomstandigheden zijn de hele reis erg goed. Wel warm maar niet hinderlijk heet. De Sierra de Grazalema kenmerkt zich overigens als een zeer vochtig gebied. Gemiddeld valt in deze streek 2200 mm neerslag per jaar en dat is 2 1/2 keer zoveel als in Nederland. Gelukkig valt het meeste in de winter. De Sierra de Grazalema is daardoor wel de groenste streek van het droge Andalusië.


Anders dan in Nederland loopt het vee hier vaak vrij rond. Als je dan op je pad een stel koeien tegenkomt met vervaarlijke hoorns wordt je wel voorzichtg. Maar de koeien waren gelukkig nog voorzichtiger dan wij en keerden om toen ze ons zagen. Ik vind het wel wat hebben dat vrije leven van het vee. Een geit die in een oude boomstam een rustig plekje vindt en even voorzichtig naar buiten kijkt om te zien wie er nu weer aan komt.


Karakteristiek voor de omgeving zijn ook de steeneiken, prachtige bomen die in de valleien ontdaan zijn van de ondergroei ten behoeve van het vee. Men noemt dat “dehesas” half beboste, half open weidegebieden. Ze lijken op een willekeurige manier uitgestrooid te zijn over de vlakte wat de omgeving zeer fraai maakt.


De Pueblos Blancos. Ik kreeg er niet genoeg van. Telkens weer kwamen we in dorpjes aan en telkens weer waren daar de karakteristieke witte huisjes met rode daken. Dorpjes als Grazalema met steile straten, witgekalkte huizen, patio’s en balkons vol bloemen.


Het leven in die dorpjes kabbelt rustig door, een wandelingetje, een buurpraatje, of rustig leunend tegen een pilaar kijkend naar wat er allemaal om je heen gebeurt. Alleen bij het domino spelen kan het er soms fel aan toe gaan, met een klap wordt een steen gespeeld waarbij druk geargumenteerd wordt, een zeer serieuze bezigheid natuurlijk. Men zegt in Spanje vaak “het rijke noorden” en “het arme zuiden”… maar wat is rijk en wat is arm!


De Sierra de Grazalema is het leefgebied van een groot aantal roofvogels. De streek is vooral bekend als één van de voornaamste broedplaatsen van de Vale Gier. De vele steile rotswanden zijn ideale plekken om de jongen groot te brengen. De foto is gemaakt bij één van de grootste broedkolonies van de Vale Gier. We zijn daarvoor wel afgeweken van de route maar dat was zeer zeker de moeite waard. Met een verrekijker waren de dieren goed te observeren.


Het landleven is nog volop aanwezig op het platteland. Gewoon je ezel volgeladen en dan op stap. Soms in zo’n ezel ontzettend eigenwijs en met geen stok voort te bewegen. Tja… en je moet denk ik wel oppassen met je lading als je zo’n smal pad met cactussen moet passeren. Voor je het weet blijven de zakken dan haken achter de stekels van de cactus. We zagen het allemaal onderweg.


Ronda, het eindpunt van de trek is in zicht. Zeer opvallend gelegen op een plat zandsteenplateau. Wij benaderen Ronda vanuit de vlakte en kijken vanuit de diepte omhoog naar de stad. Vooral de brug Puente Nuevo (1755) (nieuwe brug) is al van ver in beeld. Deze indrukwekkende brug wordt zo genoemd omdat een eerdere poging ingestort is. Onze wandeling eindigt dus met een klim naar boven om het stadscentrum te bereiken.


Ronda is Moors van uiterlijk met nauwe straatjes, patio’s, stadspaleizen en Arabische ommuring. Een extra dag ronddwalen in deze stad is zeker de moeite waard inclusief een bezoek aan de restanten van het oude Moorse badhuis (foto).

One Response to Andalusië

  1. cellulitis says:

    Waarlijk fascinerend! Bent u mogelijk van plan nog meer van dit soort stukjes te schrijven? Laten we het hopen. Ik ben hoe dan ook in hoge mate verrast. Ga beslist zo door.

    Groeten van een fan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *